രാമൊഴി

ഇല പൊഴിയും കാലത്തെ ഒപ്പീസ്

2012-01-30T05:10:00.000+06:00

വാക്ക്

വിഴുങ്ങി വിഴുങ്ങി

പള്ള

വീര്‍ത്ത് വീര്‍ത്ത്

പായുന്നു ഒരു വണ്ടി;

ഇടയ്ക്കൊരു വാക്ക്

വിതുമ്പിക്കൊണ്ടിറങ്ങുന്നു.

വിളക്ക് കാലിലെ കനല്‍

നെഞ്ചില്‍ ചുവക്കുന്നു;

വരി മുറിച്ചെത്താന്‍

ഒരു വാക്ക്

പച്ച കാത്ത് നില്‍ക്കുന്നു.

പൊള്ളലേറ്റ്

പിടഞ്ഞവര്‍ക്കുള്ളില്‍

പോളച്ച് കിടക്കുന്നു വാക്കുകള്‍;

ഉരുകിയുരുകിയുരുകി

വാക്കിന്‍ ലാവയൊഴുകുന്നു.

കലയ്ഡോസ്കോപ്പിലെ

കുപ്പിവളപ്പൊട്ടുകള്‍ പോലെ

വാക്കുകള്‍;

തമ്മിലുരുമ്മിയും

തൊട്ട് ചിതറിയും

ഓര്‍മ്മകളുടെ

ഒപ്പീസ് പാടുന്നു.

ചിതറല്‍

2012-01-15T01:35:00.000+06:00

പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോള്‍

പടിക്കലൊരു പട്ടി

ഒരു പ്രാവിന്റെ ജഡം

തട്ടിക്കളിക്കുന്നു

കടിച്ചു വലിയ്ക്കുന്നു.

മടങ്ങി വന്നപ്പോള്‍

പട്ടിയെ കണ്ടില്ല,

പ്രാവിനെയും.

കുറച്ച് തൂവലുകള്‍

ചിതറിക്കിടക്കുന്നു.

ചവിട്ടാതെ നടന്നു.

മുറിയിലെത്തി

വാതില്‍ ചാരി.

ഉള്ളില്‍ ഉള്ളതെല്ലാം

ചിതറിക്കിടക്കുന്നു.

നിശബ്ദം

2011-10-02T05:41:00.001+06:00

ഞാന്‍ വഴിയരികിലെ ഒരു മരം, സ്വയം

തണല്‍ കൊണ്ട് അടയാളപ്പെടുത്തിയില്ല;

ഫലം കൊണ്ടും.

ചുമലില്‍ കാലത്തിന്റെ മഴുവേറ്റി

കടന്ന്‍ പോകുന്നു നീ.

ഒരു പോറല്‍ പോലുമേല്ക്കാതെ

ഞാന്‍ വേരറ്റ് കിടക്കുന്നു .

നിന്റെ തെരുവുകളില്‍ ഞാന്‍

കാറ്റത്ത് പാറുന്ന ഒരില.

പച്ച, മഞ്ഞ, ചുവപ്പ്..

കൊടും ശൈത്യത്തിലുമെന്റെ

ഋതുക്കള്‍ പൂര്‍ത്തിയാവുന്നു.

ഞാനെന്റെ മേല്‍ തന്നെ

തണുത്തുറഞ്ഞു കിടക്കുന്നു,

ഏത് വസന്തത്തിലും.

പൂക്കള്‍

നിറങ്ങളുരിഞ്ഞെറിയുന്നു;

ചിരിക്കുന്നു.

കറുത്ത പരിഹാസം,

വെളുത്ത നിസ്സംഗത.

ഉള്ളില്‍, മരതകക്കണ്ണുകളുള്ള

ഒരു മരംകൊത്തി

സ്വര്‍ഗ്ഗവും നരകവും

കൊത്തുന്നതിന്‍ ശബ്ദം.

പ്രിയമുള്ള ഒരു സ്വരം

പൊഴിഞ്ഞുള്ളിലേക്ക്

ആഴത്തിലാഴത്തില്‍

വീഴുന്നതിന്‍ ശബ്ദം.

ജീവിതം

മരണത്തെക്കാള്‍

നിശബ്ദം.

13/7

2011-07-21T03:45:00.000+06:00

തെരുവിലെ സ്ഫോടനത്തില്‍
തെറിച്ചു പോയ
കാലുകളുടെ എകാന്തതയോളം
വരുമോ
സമുദ്രങ്ങളാല്‍ വിഭജിക്കപ്പെട്ട
എന്റെയും നിന്റെയും ഏകാന്തത?

ഒരു നിമിഷം മുന്‍പും
ഒന്നിച്ച് വച്ച ചുവടുകള്‍!
നിമിഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷവും
ഉടല്‍ തേടിയുള്ള ആ പിടച്ചില്‍!

എങ്കിലും
രക്തക്കറകള്‍ മായ്ക്കുന്ന
മഴയുടെ അരാഷ്ട്രീയതയെ
കുറിച്ചല്ലെന്റെ ശീലുകള്‍.

കാഴ്ചയല്ല,
കാഴ്ച്ചക്കാരിയാണ് ഞാന്‍.

ചിതറിക്കിടക്കുന്ന ആ ശവം,
ഈ നിമിഷം വരെയെങ്കിലും എന്റേതല്ല.

ചോര പൂക്കുന്ന തെരുവുകളില്‍
പഴയ പിടച്ചിലുകള്‍ക്കൊപ്പം
നടന്ന്‍ പോകുന്നു വീണ്ടും.

മധുശാല

2011-07-05T03:43:00.000+06:00

രാവിന്റെ ചില്ലുപാത്രങ്ങള്‍

ഉടഞ്ഞു തീരുന്നു,

മധു തേടി വന്നവര്‍

പൂക്കളായ് മടങ്ങുന്നു.

ഏകാകിയായ്‌

ഉന്മാദിയായ്, മധുശാല.

കണ്ണാടിച്ചുമരുകളില്‍

പരസ്പരം രമിക്കുന്നു

ലഹരിയുടെ

ആയിരം കണ്ണുകള്‍,

പതിനായിരം കാഴ്ചകള്‍.

ചതുരത്തില്‍

ദീര്‍ഘചതുരത്തില്‍

വൃത്തത്തില്‍

ദീര്ഘവൃത്തത്തില്‍

ആകൃതിയായ ആകൃതികളില്‍

തച്ച് കൊത്തുന്ന ലഹരി.

സൃഷ്ടാവായ്, മധുശാല.

മധുശാലയിലെ

പല വാതിലുകളുള്ള

മുറിക്കുള്ളില്‍

പല വാതിലുകളുള്ള

ഒരു മുറി....അതിനുള്ളില്‍

പല വാതിലുകളുള്ള

ഒരു ആകാശം.

ആകാശത്തിലെ തെരുവുകളില്‍

വാക്കുകളുടെ കാര്മേഘപ്പാച്ചില്‍;
പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങളില്‍

ലഹരിയുടെ മിന്നല്‍പ്പിണര്‍.

പെയ്തൊഴിയാതെ

ഒരു മധുശാല.

ഈ മണ്കൂരയില്‍

2011-05-29T02:51:00.000+06:00

കൊടുങ്കാട്ടിലകപ്പെട്ട്

ചിത്രകഥയിലെ കുട്ടി.

ഒരു വഴിയും

വാതില്‍ തുറന്നിറങ്ങുന്നില്ല.

ഓരോ വഴിയും

വാല് വിഴുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന

പാമ്പിന്‍ കുരുക്കുകള്‍.

പുറത്തേയ്ക്ക് വഴിയില്ല, പുറമില്ല,

അകമല്ലാതൊന്നുമില്ലെന്നറിഞ്ഞതും

കാലില്‍ കുരുങ്ങി കാട്ടുവള്ളികള്‍.

കീഴ്മേല്‍ മറിഞ്ഞു കെട്ട കാഴ്ചകള്‍.

തല കീഴായി കിടക്കുന്നത്

കാട്ടിലകപ്പെട്ട കുട്ടിയല്ല,

ഞാനാണാ വേതാളം.

കഥ പറഞ്ഞു കഥ പറഞ്ഞു

കടങ്കഥയായി മാറിയതാണ്.

കണ്ണടച്ചടച്ചിരുട്ടാക്കി

കടവാവലായി തൂങ്ങിയതാണ്.

നിലം തൊട്ടു കിടക്കുന്നു.

നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ ഗന്ധം;

ഭൂമി അത്രമേലത്രമേലരികില്‍.

ചവിട്ടി മെതിച്ച പുല്ലുകളിപ്പോള്‍

കണ്ണില്‍ തളിരിട്ട് നില്‍ക്കുന്നു.

പണ്ടുള്ള പോലെ

പാറയായുറഞ്ഞ കാലുകളില്ല.

ഉള്ളില്‍ നിന്നും മണ്ണിലേക്ക്

നീളുന്ന വേരുകളിലൂടെയാണ്

ഇപ്പോള്‍ യാത്രകള്‍.

ഏതിരുട്ടിലുമേത് നാട്ടിലും

നിന്റെ വേരുകളോളം

പടര്‍ന്നു പടര്‍ന്ന് അവ.

ആഴങ്ങളില്‍, ഒടുക്കമില്ലാത്ത

കാമനകളുടെ പടലങ്ങള്‍.

ആരുമാരുമറിയാതെ

മണ്ണെഴുതുന്ന കവിതകള്‍.

ഭൂമി പിളര്‍ന്നു പോകുന്നവരുടെ വീഞ്ഞറ;

കണ്ടെത്തുന്നവരുടെ മാത്രം ലഹരി.

കണ്ണിലിപ്പോള്‍ ആകാശത്തിന്റെ

ഭ്രമിപ്പിക്കുന്ന നീലയില്ല; ഉള്ളത്

തളിരിലകളുടെ ചന്തം;കാതിലവയുടെ

മുള പൊട്ടുന്നതിന്‍ പാട്ട് ;പാട്ടിന്റെയലകള്‍

നിന്നെ വന്നു തൊടുമ്പോഴുള്ള

മദിപ്പിക്കുന്ന ആഹ്ലാദം.

മണ്ണിരകള്‍ പണിയുന്ന

കുഞ്ഞു കൂരകളിലാണ്

ഇനി മുതല്‍ വാസം.

ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുന്നവര്‍

2011-05-18T03:34:00.000+06:00

ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുന്നവരുടെ

മുറിയില്‍

എന്നോ ഇറങ്ങിപ്പോയവരുടെ

ഗന്ധം.

ചുമരുകളില്‍

ഇര തേടുന്നവര്‍

വല നെയ്യുന്നവര്‍

വരി വരിയായി പോകുന്നവര്‍.

ജനലിനപ്പുറം

ഇളം കടും പച്ചകള്‍, മഞ്ഞകള്‍.

കാറ്റ് പിടിക്കുന്നു, ഇലകളില്‍;

നിറങ്ങളുടെ ഉന്മാദം,

മണ്ണില്‍ നിഴല്പ്പൂരം.

ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുന്നവരുടെ

സന്ധ്യകളില്‍

കൂടണയുന്നു ചിറകടിയൊച്ചകള്‍.

കടുമ്പച്ചത്തഴപ്പുകള്ക്കിടയില്‍

പൊഴിയുന്നു ഒരു ചെമ്പനീര്സൂര്യന്‍.

ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുന്നവരുടെ
ഉള്ളില്‍

രക്തം പോലെ

ഒഴുകിപ്പടരുന്ന ഇരുട്ട്.

ഇരുളിനെ മുറിച്ചുയരുന്നു

ഒറ്റയ്ക്കൊരമ്പിളി.

ഒന്പതാം വളവ്

2011-04-17T14:05:00.000+06:00

ചുരമെന്ന കവിത

തുടങ്ങുന്നതിവിടെ,

ഒടുങ്ങുന്നതും.

പച്ചയ്ക്കെന്തൊരു പച്ച!

നോക്കി നോക്കിയിരുന്നാല്‍

ഞരമ്പിലോടുന്ന ചോര പോലും

പച്ച ചൊരിയും.

വേര് നീട്ടി ഇലകളാട്ടി

വായിക്കുന്നവളൊരു കാട്ടുമരമാകും.

ഉയരത്തിനെന്തൊരുയരം!

പക്ഷിക്കണ്ണായ് പറക്കും

ആകാശം മുട്ടുമുന്മാദം;

വേരുകള്‍ തേടിപ്പോകും

വരികളുടെ കാതല്‍.

ആഴത്തിനെന്തൊരാഴം!

ആത്മഹത്യാമുനമ്പാണ്;

റിവേഴ്സ് ഗിയറില്‍

മരണത്തിലേക്ക് കുതിച്ച

കമിതാക്കള്‍ വന്ന്‍ ചിരിക്കും,

വെറുതെ വെറുതെ ക്ഷണിക്കും.

ചത്തിട്ടും ചീയാത്ത

കവിതകള്‍ വായിക്കും.

കറുപ്പും വെളുപ്പും

മാറിമാറിപ്പൂക്കും .

കറുത്ത പൂക്കള്‍ക്കെന്തൊരു കറുപ്പ്!

പകലിലിരുണ്ട അര്‍ത്ഥങ്ങള്‍

ഇരുളില്‍ മിന്നാമിന്നികളാവും

ആകാശത്തോളവും മിന്നും.

ചുരം കഴിഞ്ഞാലും

വായുവില്‍ തങ്ങിനില്‍ക്കും

വളവിനപ്പുറം

കാപ്പി പൂത്ത മണം.

മൂന്നു കുട്ടികള്‍ ആകാശം കാണുന്നു

2011-04-03T21:09:00.001+06:00

വീടിന്റെ മേല്‍ക്കൂരയില്‍

മലര്‍ന്നു കിടന്നു

ആകാശം കാണുന്നു

രണ്ട് ചെറിയ കുട്ടികള്‍,

ഞാനും.

അസ്തമയച്ചുവപ്പിന്റെ

ഒരു മുട്ടായിത്തുണ്ട്.

തുമ്പപ്പൂ നക്ഷത്രങ്ങള്‍.

റബ്ബര്‍ വച്ച് മായ്ച്ച പോലെ

മാഞ്ഞു പോയ നിലാവ്.

ഈ ആകാശമാണോ ഭൂമിയെന്നൊരാള്‍

ഈ ഭൂമിക്കുള്ളിലാണോ നമ്മളെന്നു മറ്റൊരാള്‍.

ഒരുത്തരവും ശരിയുത്തരമാവാതെ മൂന്നാമതൊരാള്‍ .

ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന ഇരുട്ട്.

കുട്ടികള്‍ ഭയന്നുരുമ്മിക്കിടക്കുന്നു,

ഞാനും.

നിഴലുകള്‍ അവരെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു

എന്നെയും.

അവര്‍ മുതിര്‍ന്നു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു

ഞാനും.

ഉള്ളില്‍

മറ്റൊരാകാശത്തില്‍

ഉദയവും അസ്തമയവുമറ്റ പകലുകള്‍

ഇരുള്‍ ഗുഹകളായ നക്ഷത്രങ്ങള്‍

മാഞ്ഞു മാഞ്ഞു പോകുന്ന ഒരു ചന്ദ്രന്‍.

മൂന്നു കുട്ടികള്‍

ആകാശം കണ്ട്‌ കിടക്കുന്നു.

തിരക്കുകളേതുമില്ലാതെ

വെറുതെ, നിലാവ് കാത്ത് കിടക്കുന്നു.

ബ്ലാക്ക് & വൈറ്റ്

2011-03-06T02:00:00.000+06:00

പഴയ കടലാസുകെട്ടുകള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്ന്‍

തുറക്കാത്ത ഒരു കവര്‍ കിട്ടി

തൊട്ടു നോക്കി.

കത്തല്ല, കാര്‍ഡുമല്ല .

ഉള്ളിലറിയാമതിന്റെ മിനുസം.

പഴയ വിനോദയാത്രാചിത്രങ്ങളെന്നോര്ത്തു

ദൂരെ എവിടെയോ നിന്നൊരു സ്കൂള്‍ പാട്ട് കേട്ടു

പുറത്തേക്കെടുക്കുമ്പോള്‍ കൂടെ മൂളി..

എന്റെ കണ്ണുകളില്‍

പല നിറങ്ങളുള്ള ഒരു മോസയിക്കില്‍

കിടക്കുന്നൊരു ജഡത്തിന്റെ ചിത്രം.

വെളുത്ത തുണിയില്‍ പൊതിഞ്ഞിരിക്കുന്നു

അടുത്ത് കത്തുന്നു ഒരു നിലവിളക്ക്.

എന്റെ ശ്വാസത്തില്‍

പതിനഞ്ച് കൊല്ലങ്ങള്‍ക്ക് മുന്പ്,

അകത്തും പുറത്തും

കാര്‍മേഘങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ ഒരു മഴപ്പകലില്‍,

ഒരു വീട്ടിലെരിഞ്ഞ ചന്ദനത്തിരികളുടെ ഗന്ധം.

എന്റെ ചുണ്ടുകളില്‍ വിറ.

ആ പകലിലാണ്

മങ്ങുന്ന കണ്ണുകളോടെയും

പതയുന്ന ചുണ്ടുകളോടെയും

മരണം, എന്റെ മടിയിലേക്ക് വന്ന്‍ വീണത്.

ആ രാത്രിയിലാണ്

കഥകള്‍ പറയാനറിയാത്ത

ഒഴിഞ്ഞൊരു കിടക്കയ്ക്കൊപ്പം

ആദ്യമായ് ഒറ്റയ്ക്കുറങ്ങിയത് .

പിന്നീട് വന്നു

അപ്പൂപ്പന്‍ താടികള്‍ പാറിപ്പോയ പകലുകള്‍,

പിന്നീട് വന്നു

കറുകറുത്ത ഇഴകളുമായി രാത്രികള്‍.

അന്നൊരുനോക്കു കണ്ടു,

ഇന്നൊരു ചിത്രം അത് മരണമെന്നുറപ്പിച്ചു .

ഒരു പൊട്ടിത്തെറി, എവിടെയോ.

ഒരു വീടിന്റെ ചുമരുകളില്‍ വിള്ളല്‍.

ഉറങ്ങുന്നൊരു കുഞ്ഞ്‌ കണ്ണ്‍ തുറക്കുന്നു, കരയുന്നു.

എന്റെ കണ്ണുകളടയുന്നു

പോയ കാലത്തിന്റെ ചീളുകള്‍

മേലാകെത്തറയ്ക്കുന്നു .

ഉള്ളില്‍ നിന്നും

ചെന്നിറത്തില്‍ ചോര പൊടിയുന്നു

എന്നാല്‍, അതിന്റെ ചിത്രം പതിയുന്നു

കറുപ്പിലും വെളുപ്പിലും.

കണ്‍പച്ചയെ കുറിച്ചുള്ള കവിതകള്‍

2011-02-27T13:12:00.000+06:00

സ്വപ്നം

ഞാന്‍ ഒറ്റ.

വെയിലില്‍

കടല്‍ കണ്ടു

നില്‍ക്കുന്നു.

കടല്‍ എന്നെ

പച്ചക്കണ്‍കോണിലൂടൊളിച്ച്

നോക്കി നില്‍ക്കുന്നു.

തിരത്തളളലില്‍ ഒരു പാറക്കൂട്ടം

നുരഞ്ഞു ചിതറുന്നു.

യാത്ര

കാട്ടുപച്ച

കുടിച്ച് വീര്‍ത്ത്

അടഞ്ഞു, കണ്ണുകള്‍.

ഉറക്കത്തില്‍

നിന്റെ കണ്ണിലെ

കാടിളകി വന്നു.

ലഹരി

ചുവന്ന വീഞ്ഞിനേക്കാള്‍

ലഹരി, നിന്റെ കണ്ണിലെ

ഹരിതാഭമായ വീഞ്ഞിന്.

ഉള്ളില്‍, ചില്ലുപാത്രങ്ങളുടഞ്ഞ്

പച്ച ചിതറുന്നു, നിറഞ്ഞാടുന്നു

പീലികള്‍ നാലുപാടും.

കിണര്‍

അറിയാതെ

വീണു പോയി

ആഴങ്ങളില്‍.

ഏറെ നാളായി

പായല്‍ പുതഞ്ഞു

കിടക്കുന്നു.

തുരുത്ത്

പച്ചയുടെ

രണ്ട് തുരുത്തുകള്‍.

തോണി വേണ്ട,

പാലവും.

കുടുങ്ങിക്കിടക്കണം

പച്ചയായൊടുങ്ങണം.

the silence in rajmachi

2011-02-15T02:05:00.000+06:00

in rajmachi

the silence

manifests itself

in myriads of ways.

like a mountain

looming large,

the silence touches

your inner skies..

like the waterfall stains in the hills

which painfully awaits the monsoon

the silence strikes you with

the turbulent flow of old memories.

the silence rustles

the dry leaves in your heart

and keeps you wide awake.

the silence becomes

the sharp edged rock

that fill your narrow pathway,

any moment you may trip

and tumbledown to its depths.

on top of the old fort,

the silence hugs you

with its cool breeze hands

and your eyes,

otherwise blind with the city dust,

open their lids

to see the valleys within.

at night

the silence becomes

the starlit sky

and the funfilled laughter

of your companions around.

in the morning

the silence wakes up

along with

the dogs, the goats,

the hen and the people.

in the village square

of udayavadi

the silence fills the

bewildered eyes of the koli girl

who is returning

from the nearby lake

balancing the pots

brimming with water.

in rajmachi

all around, you hear

the echoes of silence.

and you return

boomeranged by its music.

i fell in love

with the silence in rajmachi

i brought back

a slice of it, along with me

i keep it locked within

lest it flow back to its abode.

പുരുഷറിപബ്ലിക്കിന്

2011-01-26T01:19:00.000+06:00

ചെടിക്കുന്നു,

നിന്റെയഴകെഴുത്തുകള്‍.

കാഴ്ചകളെണ്ണിപ്പറയാം,

അല്ലെങ്കിലെന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക്

കയറി വരൂ, ഈ മുനമ്പില്‍

നിന്നാലെന്റെ താഴ്വാരങ്ങള്‍ കാണാം.

അവയുടെ ആഴങ്ങളെക്കുറിച്ചെഴുതു.

ഇനിയുമെന്തുണ്ട് എന്റെ

ചുണ്ടുകളോടുപമിക്കാന്‍.

അവയെ ഭദ്രമായി താഴിട്ടു പൂട്ടി

നീ വലിച്ചെറിഞ്ഞ

ഉപമകളില്ലാത്ത

താക്കോലുകളെ കുറിച്ചെഴുതു.

ആയിരം മുറികളുള്ള കൊട്ടാരം

ഉള്ളില്‍ തുറക്കുന്നവരെ കുറിച്ചെഴുതു.

ഇരുട്ടറക്കുള്ളിലെ മിന്നലിനെ കുറിച്ചെഴുതു.

യോനിയെ പൂവെന്നും

പറുദീസയെന്നും

പാടിയേറെ കേട്ടതല്ലേ?

ഇനിയതിലേക്ക് നീ പായിച്ച

വെടിയുണ്ടകളേയും

തറച്ച് കയറ്റിയ

ഇരുമ്പ് കമ്പികളെയും

കുറിച്ചെഴുതു.

നാല് വയസ്സുകാരിയുടെ

അടിവസ്ത്രങ്ങളില്‍ പതിയുന്ന

നിന്റെ കറകളെക്കുറിച്ചെഴുതു.

ഇനിയും

മുലകളെ കുറിച്ചെഴുതാന്‍

മുലകളെവിടെ?

മുളയ്ക്കുന്തോറും

അവ പറിച്ചെറിഞ്ഞു

ഞാന്‍ ചുട്ട നഗരങ്ങളെ കുറിച്ചെഴുതു.

എന്റെ ഒറ്റച്ചിലമ്പിന്റെ ഒച്ചയെക്കുറിച്ചെഴുതു.

നിന്റെ പടിക്കല്‍

ഉടലോടെ കത്തി നില്‍ക്കുന്ന

ഞങ്ങളുടെ

പൂര്‍ണ്ണ നഗ്നമായ

പ്രതിഷേധത്തെക്കുറിച്ചെഴുതു.

എഴുതൂ!

ഒച്ച

2011-01-13T01:05:00.000+06:00

ഇനിയിത് വഴി പോകുമ്പോള്‍

തിരിഞ്ഞ്‌ നോക്കരുത്

നീ കാണുന്ന ആദ്യത്തെ പുഴയല്ല ഞാന്‍.

അല്ലെങ്കില്‍

എല്ലാ പുഴകളും ഞാന്‍ തന്നെയാണ്.

നീ കണ്ടോ

ഒരു കുന്നിറങ്ങി വരുന്നത്,

എന്നെ പുണരുന്നത്.

എനിക്ക് മേലെ ഒരു നഗരം

ആരോ തെറ്റിച്ച കല്ലായി

തെറിച്ച് തെറിച്ച് വരുന്നത്.

ഞാന്‍ പാടാതെയല്ല,

വണ്ടികളുടെ ഇരമ്പലില്‍

നീയെന്റെ പാട്ട് കേള്‍ക്കാതെ പോയതാണ്.

നിലാവായിരുന്നെങ്കില്‍

നിന്റെ കണ്ണുകളെങ്കിലുമെന്റെ പാട്ട് കേട്ടേനെ.

എന്റെ പാട്ടെന്റെ

മടിത്തട്ടിലെ ഇരുളിനെക്കുറിച്ചാണ്.

ഇരുളിന്റെയുള്ളിലെ അലകളെ കുറിച്ചാണ്.

അലകളെ വെട്ടിച്ച് പൊന്തുന്നൊരു മീനിന്റെ

വെള്ളിവെളിച്ചമുള്ള ചെതുമ്പലുകളെക്കുറിച്ചാണ്,

ചത്തിട്ടും ചീഞ്ഞിട്ടും

തുറന്നേയിരിക്കുന്ന അതിന്റെ കണ്ണുകളെക്കുറിച്ചാണ്.

അടയാന്‍ കൂട്ടാക്കുന്നതേയില്ല അവ.

നോക്കിനോക്കിയിരുന്നാല്‍ കാണാം

പാതകള്‍ കൂടിപ്പിണഞ്ഞു കിടക്കുന്ന

ഒരു ഭൂപടം, ആ കണ്ണുകളില്‍

തെളിഞ്ഞ് തെളിഞ്ഞ് വരുന്നത്.

കാണാം, പുറത്തേക്കുള്ള വഴി തേടി

പാതകളില്‍ നിന്ന് പാതകളിലേക്കുള്ള

നിന്റെയലച്ചിലുകള്‍,

നിന്റെ കുതിപ്പുകള്‍;

കടലൊരു വല വീശും വരെ.

ഞാന്‍ പാടാതെയല്ല

ഒരുപാടൊച്ചകള്‍ക്കിടയില്‍

ഒരൊച്ച,

നീ കേള്‍ക്കാതെ പോയതാണ്.

ഒഴുക്ക്

2011-01-04T03:10:00.000+06:00

ഒരു മിന്നലില്‍

എല്ലാം മറന്നു.

ആടകള്‍

ആഭരണങ്ങള്‍

എല്ലാമഴിഞ്ഞു.

മുങ്ങിനിവര്ന്നു,

പായല്‍ പുതച്ചു.

ഒഴുക്കിന്‍ തുടര്‍ച്ച.

ഏറ്റത്തില്‍

ജലം പോലെ നിസ്സംഗം.

ഇറക്കത്തില്‍

കാലവേഗം.

ഓരോ ദേശത്തിലും

കാവല്‍ക്കാര്‍

മുളവടി കൊണ്ട് കുത്തി

അതിര്‍ത്തി കടത്തി വിട്ടു .

ഇപ്പോള്‍, കടലില്‍

ഒരു ചുവന്ന തുരുത്തിനു

നേര്‍ക്കൊഴുകുന്നു.

ആ വിലക്കപ്പെട്ട കനി,

ഹവ്വയുടേതു പോലെ; എന്നും

കടലില്‍ വീണുടയും.

വീഴ്ചയില്‍ ചതഞ്ഞ്

വിത്തായുയിര്ത്ത്..വീണ്ടും..

മീനുകള്‍ കൊത്തുമുടലില്‍;

പുതിയ ഇടങ്ങളുണ്ടായ്‌ വരും.

അവയില്‍ കുടിയേറും

നടുക്കടലില്‍

ചങ്കുപൊട്ടി ചത്ത മുക്കുവന്റെ

ഒടുവിലത്തെ മിടിപ്പ്;

വലിച്ചെറിയപ്പെട്ട

കുപ്പികളില്‍ നിന്ന്‍, അനേകം

ലഹരികളുടെ ജിന്നുകള്‍.

കൂടെക്കൂടും

മഴപ്പേച്ചുകള്‍,

വെയില്‍ വിരല്പ്പാതകള്‍,

നിലാവിന്റെ ഖനികള്‍,

വാല്‍നക്ഷത്രക്കാഴ്ചകള്‍.

ഇവയൊന്നും തന്നെ

വില്‍പ്പനയ്ക്ക് വയ്ക്കില്ല.

ഏത് യുദ്ധക്കെടുതിയിലും

ബാക്കിയാവുന്ന പാലങ്ങളാണവ .

ഒടുവില്‍ ആര്‍ക്കും

ചെന്നു കയറാവുന്ന വീടുകള്‍.

തിടുക്കമില്ല

അടിയുമ്പോഴടിയും.

അഴുകുമ്പോഴഴുകും.

അത് വരെ

ഒഴുകും.

കോട്ടയ്ക്ക് മുകളില്‍

2010-12-30T13:54:00.000+06:00

ഈ കാറ്റെന്റേതല്ല

മറ്റാരുടെയോ.

ആരുടെയോ വെയില്‍,

തണുപ്പ്‌, ദൂരപ്പരപ്പ്.

യാദൃശ്ചികം, ഈ

കോട്ടയ്ക്ക് മുകളിലെ നില്പ്.

കാല്‍ വിറയ്ക്കുന്നു,

അപ്പുറം കടല്‍നീല

ഇപ്പുറം തടവറക്കറുപ്പ്‌ .

കടലുന്നമായ് പീരങ്കികള്‍ .

അവയ്ക്ക്മേല്‍ ചെറു പൂക്കള്‍

വിരിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നു.

കല്ലില്‍, വളര്‍ന്ന പുല്ലില്‍

ചുവന്ന്‍ പൂവുകള്‍.

ഇപ്പോള്‍ തെറിച്ച പോല്‍

വിടര്‍ന്ന്‍ നില്‍ക്കുന്നു.

കരിങ്കല്ലില്‍ തല്ലിയലച്ച്

ചിതറുന്നു കാഴ്ചകള്‍.

ചുറ്റിലും ഒരു കാലം

നീലിച്ച് കിടക്കുന്നു.

ഒരു തടവറയെപ്പോഴും

കൂടെ നടക്കുന്നു.

പഴയ പീരങ്കിയില്‍

പുതിയ ചോര മണക്കുന്നു.

കിണര്‍

2010-12-11T13:57:00.001+06:00

കു

ഴി

ച്ച്

കു

ഴി

ച്ച്

ചെന്നു

പാറ തട്ടി

നിന്നു.

നീണ്ട് വരുന്നില്ല

ജലവേരുകള്‍;

വറ്റിയൊരുറവിന്റെ

കുറ്റ നിശബ്ദത.

മലര്‍ന്നു കിടന്നു.

മണ്ണിന്‍ ഗന്ധം,

പുഴു സ്പര്‍ശം.

ആകാശനീല,

പാറി വരുന്നോരില.

മേഘസഞ്ചാരം,

വെയില്‍ ഘടികാരം.

പൊത്തിലുറങ്ങും

പാമ്പിന്നാലസ്യം,

നിശബ്ദ ലാസ്യം.

നിശാശലഭത്തിന്‍ ചിറകടി.

കണ്ണില്‍

കോണി ചാരി നിലാവിന്നിറക്കം.

ഉള്‍ക്കണ്ണില്‍

വെളുത്ത പൊന്നിന്‍ കിനാപ്പെരുക്കം.

പിടച്ചില്‍

2010-12-05T01:00:00.000+06:00

അമ്പേറ്റതിന്‍ പാട്;

അമ്പില്ല, ഇല്ലത്

കടന്ന്‍ പോയ ദേഹവും.

പകലിനൊപ്പം മറഞ്ഞ ഇലനിഴല്‍.

പുതുവെയില്‍തോപ്പിലുയിര്‍ക്കാന്‍,

മണ്ണോട് ചേര്‍ന്ന നിഴലിന്നുടല്‍.

അടുക്കുന്തോറും

അകലമേറുന്നൊരാകാശം .

തടുക്കുന്തോറും

ചുവപ്പേറുന്നൊരു സൂര്യന്‍.

കറുത്ത പൂക്കളുടെ

നിശബ്ദ വിളര്‍ച്ച.

വിടരാതെ കൊഴിഞ്ഞ

വാക്കിന്റെ ചുടല.

ചായ ബാക്കിയില്‍

കുടുങ്ങിയൊരീച്ചയുടെ

ഒടുവിലത്തെ പിടച്ചില്‍.

മുഖം

2010-11-29T13:20:00.005+06:00

ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ

നടക്കുന്നു.

സ്വയമൊരാള്‍ക്കൂട്ടമായി

നടന്നു പോകുന്നു.

ഓരോ തെരുവിലും

ഓരോ മുഖം.

വഴിയില്‍

ഒരു കുഞ്ഞ്

കമിഴ്ന്നു കിടക്കുന്നു,

മുഖമില്ലാതുറങ്ങുന്നു.

(അവനിന്ന്‍ വല്ലതും കഴിച്ചോ എന്തോ)

അവന്റെ തൊലിപ്പുറം മറയ്ക്കുന്നു

ഈച്ചകളുടെ കൂട്ടം.

അവയോടൊപ്പം ചെന്നിരിക്കുന്നു.

ഒരിടത്ത്

ഇരുന്നിടം തന്നെ

ചിതറിപ്പറന്ന്

കുറുകിക്കുറുകി

പ്രാവിന്‍ കൂട്ടം.

അവയോടൊപ്പം

അരിമണി കൊറിച്ചിരിക്കുന്നു.

വീട്ടില്‍

കണ്ണാടിയില്‍

മുഖത്ത് ഈച്ചകളാര്‍ക്കുന്നു

മുഖം അരിമണി കൊറിച്ചിരിക്കുന്നു .

മുഖം മുഖം മറച്ചിരിക്കുന്നു.

തടവറ

2010-11-21T13:23:00.000+06:00

പുറത്തൊരു മരമുണ്ട്,

അകത്തിരുന്നാല്‍ കാണില്ല.

കേള്‍ക്കാമതിന്റെ സീല്‍ക്കാരം

കൊടുങ്കാറ്റുളള രാത്രിയില്‍.

മരത്തിന്റെ മേലുണ്ട്

കെട്ട് വിട്ടൊരു പട്ടം.

ഇലകളില്‍ തങ്ങി

വെയിലില്‍ തിളങ്ങി

ഒച്ചകളില്‍ മുങ്ങി

പകലുകള്‍ പകലുകള്‍.

ഇരുട്ടിന്റെ കറ ചൂടി

പൊത്തിന്റെ മറ തേടി

ഭയത്തിന്റെ വിറ കോടി

രാത്രികള്‍ രാത്രികള്‍.

അകത്തൊരു മരമുണ്ട്

പുറത്തിരുന്നാല്‍ കാണില്ല.

കേള്‍ക്കാമതിന്റെ സീല്‍ക്കാരം

നിശബ്ദമായ രാത്രിയില്‍.

മീരാഭജന്‍

2010-11-08T01:08:00.000+06:00

മീര പാടുന്നു.

പാട്ടിന്റെ

കൊത്തേറ്റ് പുളയുന്നു.

പാട്ടുപെട്ടികള്‍

പുരപ്പുറത്തെറിയുന്നു

പുറത്തേക്കിറങ്ങുന്നു.

ഉള്ളിലെയുന്മാദം

നഗ്നമായലയുന്നു.

വാഴ്വിന്‍ കന്മഷം.

വഴിയിലെല്ലാം

പാട്ടിന്‍ വിഷം.

ഇലയുരുമ്മലില്‍

വലവീശലില്‍

അണലിക്കുരുക്കില്‍

അണ്ണാന്റെ കുതിപ്പില്‍.

പുഴയൊഴുക്കില്‍

വഴിപോക്കന്റെ ചുണ്ടില്‍.

നീലിച്ച തണ്ടുമായ്

നിലാവില്‍

മുളങ്കൂട്ടങ്ങളുടെ

മൂളല്‍ കേട്ടുറങ്ങുന്നു.

അരികില്‍

വിഷക്കോപ്പ മറിഞ്ഞ്‌

പാട്ട് തുളുമ്പുന്നു.

മൊഴി

2010-10-26T22:06:00.004+06:00

മലമുകളില്‍ നിന്നും

കടല്‍ക്കരയില്‍ നിന്നും

ഞാന്‍ വിളിച്ചു

മറുവിളി കേട്ടതേയില്ല.

സ്വരങ്ങളെ

കാറ്റെടുത്തതാവാം

വാക്കുകളെ

തിര മായ്ച്ചതാവാം;

ഇമ്പമുള്ള ഈണങ്ങള്‍ക്കിടെ

കാമ്പില്ലാതെയണഞ്ഞതാവാം.

ഒരുമിച്ചിരുന്ന ചില്ലയോ

ഒപ്പം വളര്‍ന്ന കാടോ

കണ്‍വെട്ടത്തിലില്ല.

കൂട്ടായി കണ്ട കാഴ്ചകള്‍

വഴിയിലഴിഞ്ഞു വീണതറിഞ്ഞില്ല.

കാലമെന്നേ

തുഴവിട്ടു പോയി

ദിക്കുകള്‍ പരശ്ശതങ്ങളായ്,

വിഭ്രമങ്ങളായി.

ഇടമില്ലാതലയുന്നു

ഒരു മൊഴി.

അതിനു

മേഘത്തിന്റെ മുഴക്കമില്ല;

തേനും വയമ്പും ചാലിച്ചതുമല്ല.

ഒരുറുമ്പുറുമ്പിനോട്

പറയുന്നത്ര മൃദുവാണത്,

വിശപ്പിന്റെ വിളി പോലെ

വിവശവും .

കാലത്തിന്‍ വിരലാല്‍ മായ്ക്കാവതല്ല

കുഞ്ഞുറുമ്പിന്‍ രാസരഹസ്യങ്ങള്‍.

ഇനിയേത് കൈയ്യൂട്ടിയാലും തീരില്ല

ഈ വിശപ്പിന്റെ, ഒടുങ്ങാത്ത നിലവിളി.

കവി അയ്യപ്പന്റെ ഓര്‍മ്മയ്ക്ക്

2010-10-22T22:07:00.004+06:00

എന്റെ ഉടലിനെച്ചൊല്ലി ഉന്മാദയാകരുത്
എന്റെ പേരില്‍ ഒന്നും അടയാളപ്പെടുത്തരുത്
ഇന്നലെകളെയും
ഇന്നിനെയും
മറക്കൂ
ചുരം കഴിഞ്ഞു
ഇതാ വാതായനം
വാതായനം വരെ മാത്രമേ
വാഗ്ദാനമുള്ളു
ഞാന്‍ തിരിച്ചു പോകുന്നു
ഉയിര്ത്തെഴുന്നേല്‍ക്കാനാവാത്ത
കുരിശിലേക്ക്..
..........................
..............................
(അയ്യപ്പന്റെ വിധിദിനം എന്ന കവിതയില്‍ നിന്ന്)

രണ്ടു നാള്‍ മുന്‍പും വഴിയില്‍ വച്ചെവിടെയോ കണ്ടെന്നു തോന്നിയിരുന്നു..ഇങ്ങനെ തന്നെയാവും വിട പറയുക എന്നിടയ്ക്കിടെ തോന്നിയിരുന്നു..

വീട്

2010-10-21T01:03:00.000+06:00

നിറയെ ജനാലകളുള്ള
മുറിക്കുള്ളില്‍, ചിതറിയ
ചായപ്പെന്‍സിലുകള്‍ക്കിടയിലിരുന്ന്‍
ഒരു കുട്ടി
മതിലുകളില്ലാത്ത
ഒരു വീട് വരയ്ക്കുന്നു.

വീട്
വീട്ടില്‍ നിന്നിറങ്ങി
തെരുവിലേക്ക് പോകുന്നു.

തെരുവിലൊരു
പാട്ടുകാരിയും കുഞ്ഞും.
അവള്‍
അതിരുകളില്ലാത്ത
ഒരു ലോകത്തെക്കുറിച്ച് പാടുന്നു.
കുഞ്ഞ് ചിരിക്കുന്നു, പാടുന്നവളുടെ
കണ്ണുകള്‍ തിളങ്ങുന്നു.

തെരുവ്
തെരുവില്‍ നിന്നിറങ്ങി
സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് പോവുന്നു.

കുട്ടി വരച്ച വീട്
മുറ്റത്തെ വേപ്പിനെ ചുറ്റി
വേപ്പിനെ ചുറ്റുന്ന മുല്ലയെ ചുറ്റി
വള്ളിയിലിരിക്കുന്ന കിളിയെ ചുറ്റി
കിളിക്കണ്ണിലെ ആകാശത്തേക്ക്
പറന്ന്‍ പറന്ന്‍ പോകുന്നു.

ഇരകളൊന്നിച്ചാല്‍

2010-10-05T21:48:00.000+06:00

മനുഷ്യന്‍ മണ്ണിരയോട്..

എത്ര നാളിങ്ങനെ

മണ്ണ് തുപ്പി കഴിയും?

അറിയണ്ടേ നിനക്ക്

ഒഴുക്കിന്റെ വേഗം?

മനുഷ്യന്‍ മീനിനോട്‌..

അറിയുമോ നിനക്കെന്റെ

യന്പേതുറക്കത്തിലും

കേള്‍ക്കും ഞാന്‍, നിന്റെ

വിശപ്പിന്റെ നിലവിളി.

മണ്ണിര മീനിനോട്‌..

ഞാന്‍ നിനക്കിരയാവുന്ന

മാത്രയില്‍, നീ

മനുഷ്യനിരയെന്ന്

അറിയുമോ സഖേ?

മീനും മണ്ണിരയും മനുഷ്യനോട്‌..

ഇര കാണിച്ച്

ഇര തേടുന്നത്

നിര്ത്താറായില്ലേ

നിനക്കിനിയും?

കശ്മീരിലെ കല്ലുകള്‍

2010-09-17T00:18:00.001+06:00

കുളത്തില്‍ കല്ലിട്ടു കളിച്ച രണ്ട്‌ കുട്ടികള്‍

ഇന്ന് മുതിര്‍ന്നിരിക്കുന്നു.
നര കയറിയിട്ടും
അവര്‍ കളി തുടര്‍ന്നു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.
കുളത്തിനു മടുത്ത് കാണണം.
അതിലെ ജീവികള്‍ക്ക്
കല്ലേറ് കൊണ്ട് കൊണ്ട് മുറിവേറ്റിരിക്കണം.
പൊറുതികെട്ടവര്‍ തിരികെയെറിയുന്നത്
കുളത്തിന്റെ വയറ്റിലെ കല്ലുകള്‍ തന്നെ.
രക്തത്തിന്റെ സുഗന്ധവും
മാംസത്തിന്റെ മാര്‍ദ്ദവവുമുള്ള കല്ലുകള്‍.
കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ കണ്ണുകള്‍ പോലെ
തിളക്കമുള്ള കല്ലുകള്‍.

പടവാളിനേക്കാള്‍,
തൂലികയെക്കാള്‍ മൂര്‍ച്ച
കല്ലുകള്‍ക്കെന്നവര്‍,
കണ്ണില്‍ കരിങ്കല്ലിന്റെ
തണുപ്പ്‌ കൊത്തുന്നവര്‍.

അവരുടെ
കൈകള്‍ ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നു;
വായ്‌ മൂടിക്കെട്ടിയിരിക്കുന്നു.

അവര്‍ക്ക് കല്ല്‌ ഒരു പ്രതീകമാണ്,

ഒരു ഭാഷയും.

അവര്‍ കല്ലുകള്‍ കൊണ്ട് സംസാരിക്കുന്നു.

അതിന്‍റെ കൂര്‍ത്ത അറ്റങ്ങള്‍ കൊണ്ട്

അവര്‍ കോറിയിടുന്നു, മഞ്ഞണിഞ്ഞ

ജലാശയങ്ങളിലെ കനലുകളുടെ ചരിത്രം.

അവര്‍, മറ്റാരെക്കാളും

ഭൂമിയില്‍ കാലുറച്ച് നില്‍ക്കുന്നു.

മഞ്ഞിലണിയേണ്ട പാദുകങ്ങള്‍ പോലും

അവരുടെ കയ്യില്‍

മുഴുത്ത കല്ലുകളായ് തീരുന്നു.

മറ്റാരായാലും മലയാളികളല്ല അവര്‍;

നാളും നേരവും കുറിച്ച് കല്ലെറിയുകയല്ല

അവരുടെ ഒരു രീതി.

വരികള്‍ക്കിടയില്‍

2010-09-07T00:50:00.000+06:00

വരികള്‍ക്കിടയിലെ
വാഴ്വാകാന്‍ കൊതിച്ചു,
കഴിഞ്ഞില്ല.
പുറത്തേക്ക് കുതിച്ചു.
ചുവന്ന അക്ഷരങ്ങളായി
ചിതറിത്തെറിച്ചത്
ആരോ മൊബൈലില്‍ ഒപ്പി.
ഒരേ നിമിഷം
പല കൈകളില്‍
അര്‍ത്ഥമൊഴിഞ്ഞ വാക്കായെത്തി.
ചിലര്‍ വലിച്ചെറിഞ്ഞു. ഉടഞ്ഞു
വഴിയില്‍ കിടന്നു.പല ഉപ്പൂറ്റികളുടേയും
ഉടമസ്ഥരോടൊപ്പം പോയി.
മറ്റ് ചിലര്‍
മറന്നേ പോയി. കാലങ്ങളായ്
വായുവും വെളിച്ചവും തട്ടാതെ
പെട്ടിയിലിരുന്ന മഞ്ചാടി പോലെ
കറുത്ത്‌ ചുങ്ങി പൊടിഞ്ഞു തീര്‍ന്നു.
ചിലര്‍ കിട്ടിയപാടെ കനലടുപ്പില്‍
കൊണ്ട് വച്ചു. എരിഞ്ഞെരിഞ്ഞു
ചാരമായിട്ടും
അടുത്തുള്ള കനലുകളില്‍
ഊതിയൂതിക്കിടന്നു.
ചിലര്‍ ചിരിച്ച് കൊണ്ട്
കെട്ടുകളഴിച്ച് വിട്ടു.
കൈവിലങ്ങില്ലാത്ത പട്ടം പോലെ
പല തരമായ മേല്ക്കൂരകള്‍ക്കും
പല നിറമുള്ള തെരുവുകള്‍ക്കും
മീതെ തടയില്ലാതെ പറന്നു.
പറന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഇടയ്ക്കെങ്കിലും,
ഒരു മഞ്ഞപ്പൂമ്പാറ്റയായ്‌
ഭൂമിയിലേക്കിറങ്ങി വന്നു.
സഞ്ചരിക്കുന്ന പാതയുടെ
അതേ വേഗമായ്, അല്‍പനേരം
ചിറകടിച്ചത് മടങ്ങുമ്പോള്‍,
വെണ്‍ നിറമുള്ള മേഘങ്ങളില്‍
നിങ്ങളുടെ കണ്ണുകള്‍ ചെന്നുമുട്ടി.
വിയര്‍പ്പ് മണമുള്ള
ഉടുപ്പിലെ ചുളിവുകളില്‍, പൂമ്പൊടി
പറ്റിക്കിടന്നു, വരികള്‍ക്കിടയിലെ
വാഴ്വ് പോലെ.

മറവിദൈവം

2010-08-29T10:42:00.000+06:00

ചോദ്യം: രാവിലെ തന്നെ എങ്ങോട്ട് പോണു?
ഉത്തരം: ചന്തയില്‍ പോണു
ചോ: എന്തിന്‌ പോണു?

ഉ: ഒരു മറവിദൈവത്തെ വാങ്ങണം
ചോ: മറവി ദൈവമോ? അതെന്ത് കുന്തം?

ഉ: കുത്താനൊരുങ്ങുന്നവരുടെ കത്തിപ്പിടിയില്‍
   കത്തി പിടിപ്പിച്ചവരുടെ കറുത്ത ചിന്തയില്‍
   കറുത്ത ചിന്ത കുരുത്തു വന്ന കലികാലത്തില്‍
   പാര്‍ക്കും,
   മറന്ന്‌ പോകട്ടെ എന്നാര്‍ക്കും!
   കുത്താന്‍ മറന്ന്‌
   കത്തി പിടിപ്പിക്കാന്‍ മറന്നെല്ലാവരും
   കറുത്ത ചിന്ത കുരുത്ത് വരാന്‍
   മറന്ന കാലത്തിലെ
   പൂക്കളെത്തേടി നടക്കും,
   പൂമ്പാറ്റകളായ് പാറും.
ചോ: അത് കൊള്ളാം,

   എവിടെ കിട്ടും, ഈ മറവിദൈവത്തെ?
ഉ: ചന്തയില്‍ കിട്ടാത്തതെന്തുണ്ടിപ്പോള്‍?
ചോ: നീ വരുന്നതും കാത്തിരിക്കും ഞാന്‍ ഈ പൊരിവെയിലില്‍..
   ചന്തകളില്‍ നിന്ന് ചന്തകളിലേക്ക് പോകുന്ന നീ,
   മടങ്ങി വരുമോ എന്നെങ്കിലും?

ഉ: അല്ല, നിങ്ങളെന്താണ്‌ പുലമ്പുന്നത്?
   ഞാന്‍ എന്തിനാണ് ചന്തയില്‍ പോണത്?
ചോ: ഇത്ര വേഗം മറന്നോ?
   നീ..നീ..ആരാണ്?
ഉ: ഓ...മറന്നു
   തുടങ്ങി വച്ചതെല്ലാം
   മറന്നു പോകുന്ന
   ഒരു മറവിദൈവമാണ് ഞാന്‍.

മൂന്നാം ചുവട്

2010-08-20T20:20:00.001+06:00

എതിരെ വരുന്ന
വൃദ്ധന്‍റെ കണ്ണുകളില്‍
പുതുമഴയ്ക്കൊടുവില്‍,
വെയിലേറ്റുള്ളു പൊള്ളിക്കിടന്ന
പാടത്ത് നിന്നും
പൊന്തുന്ന ആവി പോലെ
എന്തോ ഒന്ന്.

അടുത്തടുത്ത് വന്നപ്പോള്‍
കണ്ണുകളില്‍
കൊടുംവേനലും അതിവര്‍ഷവും.

മൂന്നാം ചുവടിനായി
കുനിഞ്ഞു കൊടുത്ത
പല തലകളിലൊന്നായി,
പാടം മുറിഞ്ഞു നീണ്ട
റോഡിലൂടെ, അയാള്‍
ഓര്‍മ്മയുടെ വരമ്പുകളില്‍
അടി തെറ്റിത്തെറ്റി നടന്നു.

നഗരത്തില്‍ നിന്ന്
പല ഭാഷകള്‍
മൊഴിഞ്ഞു വന്ന ബസും
ഉള്‍നാടന്‍ ക്വാറിയില്‍ നിന്ന്
നഗരത്തിലേക്ക് പോകുന്ന ലോറിയും
തൊട്ടുതൊട്ടില്ലെന്ന മട്ടില്‍
അയാളെയും കടന്നു പോയി.

വണ്ടികള്‍ തീര്‍ത്ത
പൊടിപടലത്തില്‍ മുങ്ങി
വൃദ്ധനും ചുറ്റുമുള്ള പാടങ്ങളും
മങ്ങലേറ്റുപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട
ഒരു ചിത്രം പോലെ
വഴിയരികില്‍ കിടന്നു.

എന്നത്തെയും പോലെ, റോഡ്‌
വണ്ടികള്‍ക്കുള്ളിലെ
മനുഷ്യരെയും കൊണ്ട്
പുതിയ പുതിയ
ചന്തകളിലേക്ക് കുതിച്ചു.

ടാറിട്ട നിരത്തിനുള്ളില്‍ നിന്ന്
പുറത്തേക്ക് തല നീട്ടിയ
ഒരു തുമ്പ
പൊരിവെയിലില്‍
ചെടിച്ചു നിന്നു.

ഏകാന്തം

2010-08-15T00:12:00.027+06:00

മല

കയറിക്കയറി

പോകുന്നു ഒരാള്‍.

താഴെ

മരക്കൂട്ടങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ നിന്നും

നോക്കുന്നു രണ്ട്‌ കണ്ണുകള്‍.

മലയുടെ

ഉച്ചിയിലെത്തി

നില്‍ക്കുന്നു ഒരാള്‍.

താഴെ

ഇലച്ചാര്‍ത്തുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ

നോക്കുന്നു രണ്ട്‌ കണ്ണുകള്‍.

മലയുടെ

മുകളില്‍ നിന്ന്

പഞ്ഞിക്കെട്ടുകള്‍

മറച്ച ഭൂമിയെ

നോക്കുന്നു ഒരാള്‍.

താഴെ

കരിയിലക്കിടക്കയില്‍ നിന്നും

നോക്കുന്നു രണ്ട്‌ കണ്ണുകള്‍.

അടുത്തടുത്ത് വന്ന

ഒരു പഞ്ഞിക്കെട്ടിലേക്ക്

ചവിട്ടിക്കയറുന്നു ഒരാള്‍.

താഴെ

മണ്ണിനടിയില്‍ നിന്നും

നോക്കുന്നു

അയാളുടെ തന്നെ

രണ്ട്‌ കണ്ണുകള്‍.

പുറത്താക്കല്‍

2010-08-11T01:02:00.003+06:00

അയല്‍മണ്ണിലേക്ക്

വേരുകള്‍ പടര്‍ത്തുന്നെന്ന്

വിധിച്ച്,

പ്ലാവിനെ.

പുഴുക്കുത്തില്ലാതെ

ഒന്നിനെ തരുന്നില്ലെന്ന്

പ് രാകി ,

മാവിനെ.

തേങ്ങ വീണു

ചാവുമെന്നടക്കം

പറഞ്ഞ്,

തെങ്ങിനെ.

ഒടുവില്‍

വട്ട് കളിക്കിടെ

കളത്തിനപ്പുറം

കാലു കുത്തിയെന്ന്

ചൊല്ലി, അവളെ.

(സൈകതത്തില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്
http://www.saikatham.com/4-Malayalam-Poem-4.php )

കടവ് തേടി

2010-08-05T23:54:00.000+06:00

ഒഴിഞ്ഞ കുടവുമായ്
ഒരുവള്‍,
പ്രണയത്തെയും
സൌന്ദര്യത്തെയും
കുറിച്ച് പാടുന്നു.

ഓളത്തുടിപ്പിലും
ഓലത്തലപ്പിലും
നിലാവഴിച്ച് വച്ച്
രാത്രിയവിടെ, നഗ്നയായി
നില്പുണ്ടാകുമെന്നവള്‍.

പകല്‍ക്കതിരുകള്‍
കൊഴിഞ്ഞു വീണ
കൊയ്ത്തു പാടങ്ങളില്‍,
നിഴല്‍രൂപങ്ങള്‍
മതിമറന്നാടുന്നുണ്ടാവുമെന്നവള്‍.

ചേറുമണത്തിന്‍ ലഹരിയില്‍
മുഖം പൂഴ്ത്തിയാരോ
വസന്തരാഗങ്ങള്‍
മൂളുന്നുണ്ടാവുമെന്നവള്‍.

റാന്തല്‍ വെളിച്ചത്തില്‍
ആരൊക്കെയോ
സ്വപ്നങ്ങളിലേക്ക്
തുഴഞ്ഞടുക്കുന്നുണ്ടാവുമെന്നവള്‍.

നിലാവഴിച്ചു വച്ച്
മതിമറന്നാട്ടമാടി
വസന്തരാഗങ്ങള്‍ മൂളി
തുഴഞ്ഞേ പോകുന്നു,
ജലസാമ്രാജ്യത്തില്‍
നിന്നൊഴിഞ്ഞ കുടവുമായ് വന്നവള്‍;
അടുക്കാന്‍ ഒരു കടവ് തേടി.

കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ട് മാത്രം സംസാരിക്കുന്ന ഒരാള്‍

2010-07-28T21:41:00.000+06:00

റോഡു മുറിച്ച് കടക്കുമ്പോള്‍,
പിന്നെ,
ബസ് കാത്ത് നില്‍ക്കുമ്പോള്‍..
പിന്നെ, വണ്ടിയില്‍ കയറി
കാഴ്ചയില്‍ നിന്ന് മറയും വരെ,
രണ്ടു കണ്ണുകളെന്നും
പൂവ് പോലെ വന്ന് തൊട്ടു.

വാച്ചില്‍, സഞ്ചിയുടെ
പിഞ്ഞിത്തുടങ്ങിയ വള്ളിയില്‍
പരസ്യപ്പലകകളില്‍, ചുറ്റും
നുരയുന്ന കാഴ്ചകളില്‍
കണ്ണുറപ്പിച്ച്, എന്നും
വണ്ടി വരും വരെ.

എങ്കിലും
പൂക്കള്‍ മുടങ്ങാതെ വന്ന്
ചിതറിക്കിടന്നു ചുറ്റിലും.

ചവിട്ടിയരച്ച്
തിരക്കിട്ട്
കയറിപ്പോയി വണ്ടിയില്‍,
പൂക്കളടര്‍ന്നു വീഴാത്ത
പുതിയ വഴികളിലേക്ക്.

പിന്നെയും
ഒരുപാട് പകലുകള്‍
കുറ്റിയിളക്കി
ചങ്ങലകള്‍ കിലുക്കി
പാഞ്ഞു പോയി.

ഇന്ന് വീണ്ടും
കവലയില്‍ വച്ച് കണ്ടു
മിണ്ടാതെ
കടന്നു പോകുമ്പോള്‍
വന്ന് തൊട്ടു
രണ്ട്‌ പൂവുകള്‍.
അതേ നിറം, സുഗന്ധം.
ഇപ്പോള്‍
വിടര്‍ന്നതേയുള്ളെന്ന പോലെ.

ഇതാ, കൊഴിഞ്ഞ പൂവുകള്‍ക്കായി
ഒരു സ്തുതിഗീതം
കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ട് മാത്രം
സംസാരിക്കുന്നവരുടെ ലിപിയില്‍.

ഇനി യാത്ര..ചുമരില്ലാത്ത മുറികളിലേക്ക്..

2010-07-21T22:17:00.001+06:00

ഇന്നൊറ്റയ്ക്കാണ്‌

അടഞ്ഞ മുറിയുണ്ട്‌,
മേശയും കസേരയും
മഷി നിറച്ച പേനയുമുണ്ട്‌.
വെളുപ്പില്‍
കറുത്ത വരകളുള്ള
കടലാസ്സുണ്ട്‌.
നിറഞ്ഞ പ്രകാശ-
മുണ്ടകത്തും പുറത്തും.
എന്നിട്ടും വരുന്നില്ല
ഒന്നൊളിഞ്ഞു പോലും നോക്കുന്നില്ല
ഞാനൊന്ന്
പുറത്തിറങ്ങി നോക്കട്ടെ
എവിടെയെങ്കിലും
പമ്മി നില്‍പുണ്ടാകും
ഓര്‍ക്കാപ്പുറത്തോടിവന്നു
കെട്ടിപ്പിടിക്കാന്‍,
കെട്ടിപ്പിടിച്ചുമ്മവയ്ക്കാന്‍
ഒരു കുറുമ്പന്‍ കവിത.

(ഹരിതകത്തില്‍ കുറേ നാള്‍ മുന്‍പ്‌ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത് )

ചരമവാര്‍ഷികം

2010-07-15T21:59:00.000+06:00

കറുത്ത വസ്ത്രങ്ങള്‍
ധരിച്ചു വന്നൊരാള്‍
ഏറ്റവും പ്രചാരമുള്ള
പത്രത്തില്‍ വന്ന,
ഭാര്യയുടെ
ചരമവാര്‍ഷികക്കോളം
ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.

പരേതരുടെ കോളത്തില്‍
നിന്നെല്ലാവരും
എന്‍റെ നോട്ടത്തിനൊപ്പം
കണ്ണ് പായിക്കുന്നുണ്ട്.
ഓര്‍മ്മിക്കപ്പെടലിന്റെ
സാധ്യതകളെ കുറിച്ചോര്‍ത്ത്
ഉള്ളിലൊരു തേരോടുന്നുണ്ട്.

മരിച്ചാലും തീരുന്നില്ല
ഉള്ളതിന്റെയും
ഇല്ലാത്തതിന്റെയും
പങ്കപ്പാടുകള്‍.

മറവി, ഇല്ലാത്തവരുടെ സത്യം
ഓര്‍മ്മ, ഉള്ളവരുടെ മിഥ്യ.

ഇതിനിടെ
ചരമവാര്‍ഷികങ്ങള്‍
വന്നും പോയും.

അകലം

2010-07-10T23:53:00.003+06:00

രണ്ട്‌ കരകള്‍
തമ്മിലുള്ള അകലം
ഒരു കടല്‍, ഒരു പുഴ, ഒരു തോട്.

രണ്ട്‌ മനുഷ്യര്‍
തമ്മിലുള്ള അകലം
"ഒരു ജാതി, ഒരു മതം, ഒരു ദൈവം".

രണ്ട്‌ മനസ്സുകള്‍
തമ്മിലുള്ള അകലം
ഒരു കടലോളം ചിരി.

കൂടല്‍

2010-07-03T22:01:00.000+06:00

കഴിഞ്ഞ കാലത്തിലെ
കൂട്ടുകാരെ
കാണാന്‍ പോയി;
ഒരൊത്തുകൂടല്‍.

സമയം നട്ടുച്ച.

സ്ഥലം ഒബെറോണ്‍മാള്‍.

പല ദേശങ്ങളില്‍ നിന്ന്

വലിയ മാറാലകളും

പുതിയ കണ്ണടകളും

ധരിച്ച് വന്നവര്‍.

കണ്ടെന്നു തോന്നി,

കേട്ടെന്നും.

തിരികെ വരുമ്പോള്‍

തിരിച്ചൊന്നൂടൊന്നു

കറങ്ങി നോക്കി,

ഓര്‍മ്മയില്‍.

പുതിയ പൂമരങ്ങള്‍ ‍

പഴയ തൈച്ചെടികളായി

വീണ്ടും

കാലുറയ്ക്കാതെ

നില്‍ക്കുമ്പോലെ.

പണ്ട്

വേരുകള്‍ കൊണ്ട്

പരസ്പരം തൊടുന്നതിന്‍ മുന്‍പ്‌

കണ്ണില്‍ കണ്ട വെളിമ്പറമ്പുകള്‍

വീണ്ടും തെളിയുമ്പോലെ.

കറക്കം നിര്‍ത്തി

കണ്ണടച്ചു കിടന്നു.

ഇരുളിന്‍ ഭിത്തിയില്‍

ഒരച്ചില്‍ വാര്‍ത്ത

മാളിലെ പ്രതിമകള്‍

തെളിഞ്ഞു ചിരിച്ചു.

കണ്ണിറുക്കിയിറുക്കി

ചിരിയുടച്ചുടച്ചിരുന്നു

വഴിയൊടുങ്ങും വരെ.

തിരികെ വീട്ടിലെത്തി.

കട്ടില്‍ വലയ്ക്കകം കയറി നോക്കി.

മൂടിപ്പുതച്ച് കിടന്നു നോക്കി.

പങ്ക ശരവേഗത്തില്‍ കറക്കി നോക്കി.

എന്നിട്ടും

ആര്‍ത്താര്‍ത്തു വരുന്നു

ചെവിക്കരികില്‍ വട്ടം തിരിഞ്ഞ്‌

മൂളി മൂളി നില്‍ക്കും

മാളിലെ ഇരമ്പല്‍.

ഏഴു ഭൂഖണ്ഡങ്ങള്‍ അടുക്കിവച്ച് seven tiles കളിക്കുന്നു

2010-06-24T18:46:00.038+06:00

ഏഴു കല്ലുകള്‍

ഒരു പന്ത്,

ഒരൊറ്റ മൈതാനം.

കളിക്കാര്‍

വന്നും പോയും.

ആണും പെണ്ണും

ഇടപിണഞ്ഞും,

ഇടപിരിഞ്ഞും.

ഓരോ കളിയും

ഒടുവിലത്തേതെന്ന

മട്ടില്‍ കളിക്കുന്നു.
ഓരോ കല്ലും

ഒടുവിലത്തേതെന്ന്

അടുക്കിവയ്ക്കുന്നു.

ഓരോ നിമിഷവും

പാഞ്ഞടുക്കുന്നു

ഒരു പന്ത്.

ഏറ്റവും ഏകാന്തമായി

ഒരു യുദ്ധം.

ഏറ്റവും ഏകാഗ്രമായി

ഒരു ധ്യാനം.

ഏറ്റവും ആര്‍ദ്രമായി

ഒരു ശോകം.

ഏറ്റവും പരിഹാസ്യമായി

ഒരുന്മാദം.

ഒഴുക്കിയ വിയര്‍പ്പിനും

ഇറ്റിച്ച രക്തത്തിനും

ഒരേ നിറം,

ഒരേ മണം,

ഒരേ രുചി.

വിയര്‍പ്പിന്‍ മണമുള്ള

കനവിലും,

ചോര നനവുള്ള

മണ്ണിലും

ഇന്നന്യര്‍, കണ്ണാടി മാളിക

പണിയുന്നു.

ഒടുവില്‍

ഒറ്റയായിപ്പോയൊരാള്‍

ഓരോ കളിയും

ഒടുവിലത്തേതെന്ന

മട്ടില്‍ കളിക്കുന്നു.

ഓരോ കല്ലും

ഒടുവിലത്തേതെന്ന്

അടുക്കി വയ്ക്കുന്നു.

ഏഴാം കല്ലിനും

അടുക്കുന്ന പന്തിനും

ഇടയില്‍,

വിറയ്ക്കുന്നു കോലം;

കിതയ്ക്കുന്നു കാലം.

കൂപമണ്ഡൂകം / കിണറ്റിലെ തവള എന്നും പറയും

2010-06-15T22:07:00.000+06:00

നാട്ടിലെ കിണറ്റില്‍

വീണു,

കാട്ടിലെ ആന.

അടി തെറ്റിയ

ആനയ്ക്കത്ഭുതം.

കണ്ടു നിന്ന

വീട്ടാര്‍ക്കത്ഭുതം.

അറിഞ്ഞെത്തിയ

നാട്ടാര്‍ക്കത്ഭുതം.

പറഞ്ഞു കേട്ട

മാലോകര്‍ക്കുമത്ഭുതം.

ഓ! പോകാമ്പറ..

ഒരു ദിവസമെങ്കില്‍

ഒരു ദിവസം

ആനപ്പുറമേറിയ,

ആര്‍പ്പുവിളി കേട്ട്

കരളു കുളിര്‍ത്ത,

ചാനല്‍ വെളിച്ചത്തില്‍

ചിരിച്ച് കുഴഞ്ഞ,

കിണറ്റിലെ തവളയുടെ

കണ്ണുകളില്‍ കണ്ട

അമ്പരപ്പോളം

വരുമോ എന്തും!

പിറ്റേന്ന്,

ആന കാടിന്റെ

കറുപ്പില്‍ മറഞ്ഞു.

കിണറിരുളില്‍

തവളയും.

അന്നു തൊട്ടിങ്ങോട്ട്

ഒരു നെടുവീര്‍പ്പ് മാത്രം

കിണര്‍വട്ടത്തിലെന്നും

ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞു നിന്നു.

അപരിചിതം

2010-06-05T01:52:00.005+06:00

ഒരു മഴയില്‍ നിന്നും

വന്ന് കയറും,
നിങ്ങള്‍.

ഇറ്റിറ്റ്
ഒട്ടിയൊട്ടി
കുളിരോടെ
ഇടയ്ക്ക് വച്ച്
ഇറങ്ങി നടക്കും.

കുട നിവര്‍ത്താനൊരുങ്ങി
ചുറ്റിലും നോക്കും.

പൊരിവെയിലില്‍
വിയര്‍ത്ത് വിളര്‍ത്ത്
നടക്കുന്നവരെ കാണും.

അവരുടെ കണ്ണുകളില്‍,
നനഞ്ഞ് കുതിര്‍ന്ന്
നിവര്‍ന്ന കുടയുമായി
നില്‍ക്കുന്ന നിങ്ങളെ കാണും.

ഒരൊറ്റ നിമിഷം,
അപരിചിതരായി നില്‍ക്കും
നിങ്ങളും
അവരുടെ കണ്ണിലെ നിങ്ങളും.

മഴ നനഞ്ഞ്..

2010-05-29T21:38:00.007+06:00

മഴ പോലെ, വാക്ക്.
പെയ്തു കൊണ്ടേയിരിക്കും
ചിലപ്പോള്‍, ഒടുങ്ങാതെ

ഇടയ്ക്ക്
രണ്ടു മഴകള്‍ക്കിടയിലെ
മൌനമായ് പെയ്യും, വാക്ക്.

പലപ്പോഴും
നിന്നോടെനിക്കുള്ളതത്രയും
ഒരു കുഞ്ഞുവര്‍ഷമായ്
ഉള്ളിലേക്കിറങ്ങും.
എന്‍റെ ഭൂമിയെ തണുപ്പിക്കും.
പുതുമഴ കൊണ്ട മണ്ണിന്റെ
ഗന്ധമായ് നിറയും,
നിറഞ്ഞു കവിയും.
ആര്‍ത്തിയോടെ
വലിച്ചു വലിച്ചങ്ങെടുക്കും
ഓരോ തുള്ളിയും.
അടിയൊഴുക്കായ്
തെളിയും വാക്ക്.

ഒഴുക്കിനിടെ
ഒരു വാക്കിന്‍റെ തുമ്പില്‍
തല ചായ്ച്ച രാത്രികള്‍,
ഒരു വാക്കിന്‍റെ മൂര്‍ച്ചയില്‍
പൊയ്പ്പോയ പകലുകള്‍
ഓര്‍മ്മയില്‍ മിന്നും.
ഉള്ളിലൊരിടി കുടുങ്ങും.
ചുട്ട് പൊള്ളി
കിടക്കും വാക്ക്.

അകം പുറമില്ലാതെ
മഴ പെയ്യുന്ന
രാത്രികളില്‍
തണുക്കുന്നു, വല്ലാതെ.

കുട വേണ്ട.
ഈ മഴ
നനഞ്ഞ് തന്നെ തീരണം.

കേള്‍കുന്നുണ്ടോ?

2010-05-21T01:34:00.000+06:00

നശിച്ച ചൂടെന്ന
പുലമ്പലില്‍ തീരുന്നു
വെയിലറിവുകള്‍.

മഴയിന്നും ഉള്ളു
തരളമാക്കുന്നു,
വീട് പറ്റുമ്പോള്‍
ചെളി പറ്റിയിട്ടില്ലെങ്കില്‍.

വിശപ്പറിഞ്ഞിട്ടില്ല
മൂന്നു മണിക്കൂറിനപ്പുറം.

താണ്ടിയിട്ടില്ല, സ്കൂള്‍ എത്താന്‍
ഒരു മൈല്‍കുറ്റിപോലും,
പടിക്കലെത്തുമായിരുന്നു
സ്കൂള്‍ബസ്.

പണിയെടുക്കുമ്പോഴും
വിയര്‍പ്പറിഞ്ഞിട്ടില്ല
വിരല്‍തുമ്പില്‍
തീരുന്നിരവും പകലും .

കൊടുങ്കാറ്റിലുലഞ്ഞിട്ടില്ല
പ്രളയത്തിര തേടി വന്നിട്ടില്ല
ചവിട്ടടിയില്‍ നിന്നും
മണ്ണടര്‍ന്നു പോയിട്ടില്ല ,
എന്തിന്‌, ഒരിടിമിന്നലില്‍
പോലും കുളിച്ച് കയറിയിട്ടില്ല .

മിസൈല്‍ പോയിട്ട്
ഒരു വെടിയുണ്ട പോലും
കൊണ്ടിട്ടില്ല,
കണ്ടിട്ടുപോലുമില്ല, സത്യം.
കാഴ്ച്ചപ്പെട്ടിയില്‍ ഉണ്ട്
തുടര്‍ സീരിയലുകള്‍ പോലെ
ചില യുദ്ധങ്ങള്‍,
പേരുകൊണ്ട് മാത്രം
പരിചയമുള്ളിടങ്ങളില്‍.

കാലിലൊരു മുള്ള്
കൊണ്ടാലലറാന്‍
കാരണങ്ങളിത്ര പോരെയെന്ന്
ചോദിക്കുന്നു
വഴിയില്‍ കണ്ടു മുട്ടിയവര്‍,
പലരും.

ഒറ്റമുറിക്കൂരയില്‍
കുടുംബത്തെ തിരുകി
തളര്‍ന്ന കൂട്ടുകാരന്‍,

മണ്ണും വിണ്ണും
മതില്‍ കെട്ടിത്തിരിക്കാനറിയാത്ത
ആദിവാസി മൂപ്പന്‍, കറുത്ത.

പിന്നെ,
ടിവിയില്‍ കണ്ട
കണ്ണില്‍ തീയുള്ള
ഒരു പെണ്‍കുട്ടി
(ഒരേ സമയം
അഫ്ഗാനിയും പലസ്തീനിയും കശ്മീരിയുമായവള്‍...)

അങ്ങനെയങ്ങനെ പലരും.
പല ശബ്ദങ്ങളില്‍
പല കാലങ്ങളില്‍
ചോദിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു, അവര്‍.
നേര്‍ത്ത
വളരെ നേര്‍ത്ത സ്വരത്തില്‍..
കേള്‍കുന്നുണ്ടോ?

മുള്ള് കൊള്ളുമ്പോഴൊക്കെ
ഓടി വരുന്നു
എന്‍റെ കൂട്ടുകാരന്‍
പിന്നെ കൂനിക്കൂടിയിരുന്നെടത്ത് നിന്നും കറുത്ത
പിന്നെ ടിവിയില്‍ കണ്ട പെണ്‍കുട്ടി
പിന്നെ ഒരിക്കലും
കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത, കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത
ആരൊക്കെയോ
എവിടെയൊക്കെയോ നിന്ന്.

മുള്ള് എടുത്ത് കളഞ്ഞ്
പല ഭാഷകളില്‍
ആശ്വാസവാക്കുകള്‍ പറഞ്ഞ്
വന്നിടത്തേക്കു തന്നെ
തിരികെപ്പോകുന്ന
അവര്‍ക്ക് കൊടുക്കാന്‍
എന്തുണ്ടെന്റെ കയ്യില്‍
മുള്ള് കൊണ്ട
ഒരു ഹൃദയമല്ലാതെ?

ഹാ കാല്പനികമെന്ന
നിങ്ങളുടെ മുള്‍വാക്കെനിക്ക് കേള്‍ക്കാം.
അലറുകയല്ലാതെ
ഞാന്‍ മറ്റെന്ത് ചെയ്യാന്‍?

മഴ നനയാന്‍ വന്ന ശലഭങ്ങള്‍/മുസഫര്‍ അഹമ്മദ്/സൈകതം

2010-05-07T21:04:00.006+06:00

'മഴ നനയാന്‍ വന്ന ശലഭങ്ങള്‍' എന്ന പേരില്‍ സൈകതത്തില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച മുസഫര്‍ അഹമ്മദിന്‍റെ ലേഖനമാണ് (http://www.saikatham.com/V--Musaphar-Ahmmed.php) ഈ പോസ്റ്റിനു ആധാരം. വായിച്ചപ്പോള്‍ ഒരു കവിതയുടെ പ്രതീതി..അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ തന്നെ വാക്കുകള്‍ ഉപയോഗിച്ച് ഇങ്ങനെ വരച്ച് എടുക്കണം എന്ന് തോന്നി..ഇത് അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ മാത്രം വാക്കുകളാണ്..തുന്നി ചേര്‍ത്തതില്‍ ഉള്ള തെറ്റുകളും കുറവുകളും എന്‍റെയും..സൈകതത്തില്‍ തന്നെ ഒരു കമന്റ്‌ ആയി ഇടാനുള്ള ശ്രമം വിഫലമായത് കൊണ്ട് മാത്രം എന്‍റെ ബ്ലോഗില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നു..അനുവാദമില്ലാതെ എഴുതുന്നത് തെറ്റാണെങ്കില്‍ ക്ഷമിക്കണം..

മരുഭൂവിനെക്കാള്‍
പൌരാണികം, ജലം
തലമുറകളുടെ
ദാഹത്തെ
ഉള്‍ക്കൊണ്ട്
മരുഭൂമിയെന്ന രൂപകം.

ഖബര്‍ ഒരുക്കി
ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നു;
വിജയസ്തംഭങ്ങള്‍, പരാജിതരുടെ
എല്ലിന്കൂട്ടങ്ങളാല്‍ നിര്‍മ്മിക്കപ്പെട്ടത്;
തലയോട്ടികളാല്‍ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടത്.
മരുഭൂമിയുടെ വെല്ലുവിളി .

പെയ്ത മഴ
ഇടിമിന്നലിനൊപ്പം പ്രവേശിച്ച കാറ്റ്
കാറ്റ് ഇളക്കിയെടുത്ത
ഗാഫ് വൃക്ഷത്തിന്റെ വിത്തുകള്‍;
മഴ കാത്ത് ഒളിച്ചിരുന്നവ.
നനയാന്‍ വന്ന ശലഭങ്ങള്‍
മരുഭൂമിയുടെ ഇന്ദ്രജാലം.

മണല്‍ തരികളോടൊപ്പം
നിലാവ് കോരിക്കുടിക്കുന്ന
കള്ളിച്ചെടിയുടെ മുള്ളുകള്‍ .
മണല്ക്കുന്നുകളിലൊളിച്ച്
മണമുള്ള മണമുള്ള പൂവുകള്‍.
മരുഭൂമിയുടെ വെളിപാടുകള്‍ .

വീട്
കെട്ടുകയും
പൊളിക്കുകയും
കെട്ടുകയും
പൊളിക്കുകയും
ചെയ്യുന്ന കാറ്റിന്‍ ഭ്രാന്ത് .
മരുഭൂമിയുടെ സര്‍ഗജീവിതം .

കുളമായ്‌
പുഴയായ്
കടലായ്
വന്‍ തിരമാലകളായ്
മരീചിക
മരുഭൂമിയുടെ മായക്കാഴ്ചകള്‍ .

മണല്‍ പരപ്പിനുള്ളിലെ
തടാകം
നിലാവില്‍ വിരിഞ്ഞ
ആമ്പലുകള്‍
മരുഭൂമിയുടെ പറുദീസ.

വരൂ
ഞങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം വന്നു പാര്‍ക്കൂ
എന്ന്
മരുഭൂമിയുടെ കിളിപേച്ച്.

ഇടവഴിച്ചിന്ത്‌

2010-04-23T01:17:00.002+06:00

പേരറിയാച്ചെടികളുടെ
കളിത്തട്ട്‌,
ഊരറിയാമൊഴികളുടെ
കിളിത്തട്ട്‌.

കടന്നുപോയ നിഴലെല്ലാം
ഉള്ളിലേക്കാഴ്ത്തി,
ഒരഴല്‍വിഴുങ്ങിപ്പക്ഷി
പാര്‍ക്കുന്നൊരാഴക്കിണര്‍.

പകല്‍ വെട്ടം
പുതപ്പിച്ച വാഴ്വിന്റെ
പൂതലിച്ച ഒരു ശകലം.

ഒരു മിന്നലില്‍ തെളിയുന്ന
പന്നവള്ളിപ്പടര്‍പ്പ്‌.

അക്കരെപ്പൊത്തിലെ പാമ്പ്‌
ഇക്കരെപ്പൊത്തിലേക്ക്‌
ഇഴയുന്ന നേരം,
നിലയ്ക്കുന്ന കാലം
കാക്കുന്ന മണ്‍കുടം.

പെരുവഴിയില്‍‍
ചെന്നുരുമ്മുവോളം നീണ്ട
ഒരു ചെമ്മണ്‍കവിത.

വിവര്‍ത്തനത്തില്‍ നഷ്ടമായത്

2010-04-18T02:31:00.001+06:00

പുരപ്പുറത്ത്
വെള്ളമൊഴിച്ചാറ്റാന്‍
ശ്രമിക്കുന്നച്ഛന്‍,
കൂരയ്ക്കുള്ളിലെ പുഴുക്കം .

എത്ര സമുദ്രങ്ങള്‍
നദികള്‍, അരുവികള്‍
തോടുകള്‍, കുളങ്ങള്‍
കിണറുകളുറവകള്‍
കുഴല്‍ പരുവത്തില്‍ ഒഴുകണം,
ഈ ഭൂമിയുടെ
ചൂടോന്നാറ്റാന്‍?

വെളളത്തില്‍
വരച്ച വരകളെല്ലാം
ചേര്‍ന്ന്‍,
രൂപപ്പെട്ട ചിത്രത്തില്‍
തെളിഞ്ഞ് ഒഴുകുന്നു
കടങ്കഥയ്ക്കുത്തരം.

വിവര്‍ത്തനത്തില്‍
നഷ്ടമായ കവിത
പോലെ, ജലം;
ജലത്തിന്‍റെ ആത്മാവ്.

മോഹരസം

2010-04-10T01:14:00.000+06:00

.........................
........................
ഇല്ലാത്ത കുന്നിന്‍ മുകളില്‍
തളിര്‍ക്കാത്ത കാട്ടില്‍
വളരാത്ത മരത്തിന്‍റെ
പടരാത്ത കൊമ്പില്‍
തൂങ്ങുന്ന ഭൂമിയെ
കയ്യിലെടുത്തൊന്നമ്മാനമാടാന്‍
മാമ്പഴം പോലീമ്പിക്കുടിക്കാന്‍
പന്ത്‌ പോലെ തട്ടിക്കളിക്കാന്‍
ചേരയെപ്പോലെ തട്ടിക്കളയാന്‍
മണി പോലെ കണ്ണിലൊളിപ്പിച്ചു
വയ്ക്കാന്‍,കുന്നിന്‍മുകളില്‍ നിന്ന്‌
താഴേക്കുരുട്ടാന്‍, താഴെ നിന്ന്‌
വീണ്ടും മേലേക്കുരുട്ടാന്‍...
.................................
.................................
പോയ കാലത്തിലെ
പുല്ലും കളകളും
അയവിറക്കുന്നു,
ഒരിരുകാലിമോഹം.
രസങ്ങളെല്ലാമൊന്നാകെ
രസദമാകുന്നു നാടകം.

ആരുദ്ര

2010-03-16T20:20:00.000+06:00

ഒരു യാത്രയ്ക്കിടയില്‍ പരിചയപ്പെട്ട ആരുദ്ര എന്ന രണ്ടര വയസ്സുകാരിയുടെ ഓര്‍മ്മയ്ക്ക്..എന്നോ കൈവിട്ട ഭാഷകളിലേക്ക് എന്നെ കൈപിടിച്ച് നടത്തിയവളുടെ ഓര്‍മ്മയ്ക്ക്...

നഗരം നഗരത്തെ
പകര്‍ത്തിയെഴുതുന്നതിനിടെ
വിട്ടു പോയ
അക്ഷരങ്ങളുടെ പരപ്പ്‌
ചുറ്റിലും, യാത്രയില്‍.

എന്നോ കൈവിട്ട ഭാഷകള്‍
തേടി വന്ന ഒരു തോണി
നങ്കൂരമിട്ടിരിക്കുന്നു,
ഓര്‍മ്മയില്‍ മാത്രം
ജലമൂറുന്ന ഒരു നദിയില്‍.
ഒരു നഷ്ട കവനത്തിന്റെ
വിരല്‍ചിത്രം.

വഴികാട്ടിയായ നക്ഷത്രത്തിന്‌
ആരുദ്ര എന്ന്‌ പേര്‍.
കൈകൊട്ടിച്ചിരിക്കാന്‍
മറന്ന നാള്‍ മുതല്‍
അവള്‍ നമുക്ക്‌ ഗുരു.
ബോധിവൃക്ഷത്തിണ്റ്റെ
ഒടുവിലത്തെ വിത്ത്‌.

നഗരം നഗരത്തെ
പകര്‍ത്തി മടുക്കുന്ന
ഒരു ദിവസം വരും.
പോ പുല്ലേയെന്ന്‌, നമ്മള്‍
പറിച്ചെറിഞ്ഞവയൊക്കെയും
മുളച്ച്‌ പൊന്തുന്ന
ഒരു കാലം വരും.

ഒരു മഷിത്തണ്ടിനും
മായ്ക്കാനരുതാത്ത ഒരു ഭാഷ
അന്നു നമ്മെയുണര്‍ത്തുന്ന
ആ നിമിഷം വരേയ്ക്കെങ്കിലും
ആര്‍ക്കുമൊന്നിനുമൊരിക്കലും
ശിഷ്യപ്പെടാതിരിക്കട്ടെ
ആരുദ്ര എന്ന കുഞ്ഞുനക്ഷത്രം.

കൈകൊട്ടിച്ചിരിക്കാന്‍
മറന്ന നാള്‍ മുതല്‍
അവള്‍ നമുക്ക്‌ ഗുരു.

മിന്നാമിന്നികള്‍

2010-03-11T22:01:00.000+06:00

ഇരുട്ട്‌ പുതച്ച്‌
മേലോട്ട്‌ നോക്കി
കിടക്കുമ്പോള്‍, കണ്ടു,
മിന്നാമിന്നികള്‍ നെയ്ത
നക്ഷത്രമേലാപ്പ്‌.
ചുറ്റിലുമുറങ്ങുന്നവര്‍
വായിക്കാതെ പോയ
ആകാശപ്പതിപ്പ്‌.

നിറഞ്ഞ മുലകളില്‍
നിന്നെന്ന പോലെ,
തുളുമ്പിത്തെറിക്കുന്നു
ആഹ്ളാദത്തിന്റെ
വെണ്‍തരികള്‍
ഉടലാകെ, മനമാകെ.

ഈ വേനലിന്നുച്ചയില്‍

2010-03-04T20:56:00.001+06:00

പൂവുകളിലകള്‍, ചില്ലകള്‍
ഒക്കെയും നിന്നു കത്തുന്ന
ഈ വേനലിന്നുച്ചയില്‍
പച്ചത്തീയാളുന്ന കണ്ണേറില്‍
നിന്നൊളിച്ചു ഞാനൊരു
മഞ്ഞുകാലം തേടിപ്പോകുന്നു.

കീറിയ കമ്പിളിയില്‍
പുതഞ്ഞിരുന്നൊരു
നഗരമെന്നെയും
കണ്ണില്‍ തറയ്ക്കുന്നു,
നാക്കില്‍ കൊരുക്കുന്നു,
വേരോടെ വിഴുങ്ങുന്നു;
വായടയ്ക്കാനും തുറക്കാനുമാകാതൊരു
മഹാനഗരം നിന്ന്‌ കത്തുന്നു.

മങ്ങിത്തുടങ്ങുന്ന കാഴ്ചയില്‍
പതിയുന്നുണ്ടൊരു പൂക്കാരി.
അവളോ,
പണി തീരാത്തൊരമ്പലനടയില്‍
പൊടിയും പുകയും
ചൂടിയ, പൂവുകള്‍
കോര്‍ത്ത്‌ വില്‍ക്കുന്നു;
തലയെണ്ണമറിയാത്ത
തിരക്കിലിരുന്നൊറ്റയ്ക്ക്‌
ചെറുപൂവുകള്‍
കോര്‍ത്ത്‌ വില്‍ക്കുന്നു.

ചെന്തീയാളുന്ന,അവളുടെ
കണ്ണേറില്‍ നിന്നൊളിച്ചു,
വീണ്ടും, ഞാനൊരു
മഞ്ഞുകാലം തേടിപ്പോകുന്നു.

ഈഗോ

2010-02-17T01:23:00.002+06:00

എവിടെ നിന്ന്‌
വന്നുവെന്നറിയില്ല.

വിളിച്ച്‌ കേറ്റിയതല്ല.

തഞ്ചത്തില്‍ പറഞ്ഞിട്ടും
തെറി പറഞ്ഞിട്ടും
പട്ടിയെ അഴിച്ചിട്ടും
കേണു പറഞ്ഞിട്ടും
പോകുന്നുമില്ല.

പലവട്ടം ലോകം
ചുറ്റിവന്ന പോലെ
ഇനിയെങ്ങും
പോകാനില്ലാത്ത പോലെ
അതിങ്ങനെ
ചുരുണ്ടു കിടക്കുന്നു.
തല ചായ്ക്കാനൊരിടം കിട്ടിയ
നന്ദിയോടെ മയങ്ങുന്നു.
ഇടയ്ക്കിടയ്ക്കെണീക്കുന്നു
ചായ കുടിച്ച്‌
പത്രം വായിച്ച്‌
ചാരുകസേരയില്‍ നീണ്ട്‌ നിവരുന്നു.
പകപ്പോടെ
കലിപ്പോടെ
ചുറ്റും നോക്കുന്നു.

വല്ലപ്പോഴുമെങ്കിലുമതിനെ
ഒരു പന്തെന്ന പോലെ
തട്ടിക്കളിക്കാനാവുന്നുണ്ട്.

പക്ഷെ, പലപ്പോഴും
തട്ടുന്നിടത്തേക്കെല്ലാം
ഉരുണ്ടുരുണ്ട്‌ പോകുന്നത്‌
ഉടുതുണിയിലെ കറയാവുന്നത്‌
ഞാന്‍ തന്നെയല്ലെങ്കില്‍
പിന്നെയാരാണ്‌?

ഈ പന്ത്‌ കളിയില്‍
ജയം; പരാജയം,
തുടക്കം; ഒടുക്കം
എന്നീ മാമൂലുകള്‍
ഉണ്ടെങ്കിലും ഇല്ലെങ്കിലും
ആ അവസാന ഗോള്‍
ആരുടേതാവും?

എണ്റ്റേതല്ലാതെ
മറ്റാരുടേതാവും?

കാഴ്ച

2010-02-07T01:38:00.001+06:00

മട്ടുപ്പാവിലെ ചെടി,
അയലത്തെ തൊടിയിലെ
മരങ്ങളുമായത്‌
കുശലം പറയുമ്പോള്‍
പാടേ തകരുന്നുണ്ട്‌
ഇടയിലുള്ള മതിലുകള്‍.
ഞൊടിയിടയില്‍ തളിര്‍ക്കുന്നുണ്ട്‌
പക്ഷിക്കണ്ണില്‍
ഭൂമിയും ആകാശവും
വെളിപ്പെട്ടവരുടെ കാട്‌.

കുഴലിലൂടെയെങ്കിലും,
ഒഴുകി വരുന്നുണ്ട്‌
ഒരു നദി.

നദിയുടെ ഓര്‍മ്മയില്‍
പച്ച പിടിച്ച്‌ നില്‍പ്പുണ്ട്‌
ഒരു കാട്‌;
കാടിണ്റ്റെ ഓര്‍മ്മയില്‍
ഒഴുകിയകലുന്നുണ്ട്‌
ഒരു നദി.

നനവിലിരുണ്ട മണ്ണിലേക്ക്‌
ഒരു ഇല പൊഴിക്കുന്നുണ്ട്‌
മട്ടുപ്പാവിലെ ചെടി,
ഇലക്കിടക്കയിലേക്കിതാ
എന്‍റെ ശിഷ്ടവും എന്ന്‌.

നഗരമധ്യത്തില്‍
പുലരുന്ന കാടിനെ
ഒഴുകുന്ന നദിയെ
ഇല പൊഴിക്കുന്ന ചെടിയെ
നെഞ്ചിലേറ്റുന്നുണ്ട്‌
കവിതയെഴുതുന്നൊരാള്‍.

(ഹരിതകത്തില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്)

കുറേ കുട്ടികള്‍

2010-01-31T22:06:00.001+06:00

ഒന്നിലേക്കും തുറക്കാത്ത
ജനാലപ്പടിമേലിരുന്ന്‌
നാം ഉറക്കെച്ചിരിക്കുകയും
ആകാശത്തെക്കുറിച്ച്‌
സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു
ഇന്നലെ വരെ.

ഇന്നിനി നാം
പറക്കാനൊരുങ്ങി,
പാതിയില്‍
മുറ്റത്തെ മുള്ളുവേലിയില്‍
കുരുങ്ങിയ,പാവം
കുരുവിക്കുഞ്ഞിനെക്കുറിച്ചാവും
സംസാരിക്കുക.

നാളെ, ഒരുപക്ഷെ
നമ്മുടെയീ മതിലുകള്‍ക്ക്‌
ഈടു കൂട്ടുന്നതെങ്ങിനെയെന്ന്‌
സൂത്രപ്പണികള്‍
തിരയുകയുമാവാം.

അടഞ്ഞ വാതിലുകള്‍ക്ക്‌
ഇരുപുറവും നിന്ന്‌
പുറത്തേക്കുള്ള വഴി
തേടിത്തേടി തളര്‍ന്നൊരിട
തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍
കുറേ കുട്ടികള്‍,
ആ പഴയ ജനാലപ്പടിമേലിരുന്ന്‌
ഉറക്കെ ചിരിക്കുകയും
ആകാശത്തെക്കുറിച്ച്‌
സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഉപ്പൂറ്റുന്നവര്‍

2010-01-25T21:51:00.003+06:00

ഉപ്പൂറ്റാനൊരു
കടല്‍ തിരയണോ
ഉള്ളിലൊരു
കടലേറ്റി നടക്കുന്നവള്‍ക്ക്‌?

ഉള്ളിലൊരു
കടലേറ്റി നടക്കുന്നവള്‍ക്ക്‌
കൂട്ട്‌
ഒരു വസന്തമെപ്പോഴും
അധികമുള്ളവര്‍.
മഴ കനക്കുമ്പോഴൂറുന്ന
നിശബ്ദതയും, ഒരു പൂ
വിരിയുമ്പോഴുതിരുന്ന
സംഗീതവും കേള്‍ക്കുന്നവര്‍.
തീ പിടിച്ച സ്വപ്നങ്ങളോടൊപ്പം
ഉദിച്ചസ്തമിക്കുന്നവര്‍.
ഭ്രാന്തിനും മരണത്തിനു
മൊത്തോടിത്തൊട്ടു കളിക്കുന്നവര്‍.
വഴിയറിയാതെ
യാത്ര ചെയ്യുന്നവര്‍.

കടല്‍ കാറ്റോളം
ഉന്‍മാദം ഉള്ളിലുള്ളവള്‍ക്ക്‌
കൂട്ട്‌
കടല്‍ കാറ്റോളം
ഉന്‍മാദം ഉള്ളിലുള്ളവര്‍.

ഉപ്പൂറ്റാനൊരു
കടല്‍ തിരയണോ
ഉള്ളിലൊരു
കടലേറ്റി നടക്കുന്നവര്‍ക്ക്‌?

കുഴിയാന കണ്ട കടല്‍

2010-01-11T21:13:00.000+06:00

കുഴിയാനക്കുഴിയില്‍
കുടിയൊരുക്കുന്നവര്‍
എത്രയെന്നോ,
ഇന്നാട്ടില്‍.

നേരെ നോക്കി
പിന്നോക്കം നടന്ന്‌
അരിക്‌ ഒഴിഞ്ഞ്‌
ഒതുങ്ങുന്നു ജീവിതം.

കുഴിയാനക്കുഴിയിലെ
പൂഴിയില്‍ പൊലിയുന്നവര്‍
എത്രയെന്നോ,
ഇന്നാട്ടില്‍.

തിര കണ്ട്‌
കാല്‍ നനച്ച്‌
കടല്‍ കണ്ട പോലെ
മടങ്ങുന്നു ജീവിതം.

ഉറയുന്ന ജലമേ
തന്നിട്ടു പോകുമോ
നീയറിഞ്ഞ
ആ ആഴത്തിലെ കടല്‍?
ആ കടലിണ്റ്റെ ആഴം?

ലേബല്‍ - സൂര്യനഗരം, ഭയം, ഉപ്പിട്ട ചായ, കോട്ട

2010-01-05T01:25:00.005+06:00

സൂര്യനഗരമോ
യാത്രയ്ക്ക് മുമ്പേയൊരു
ചിത്രം തന്നിട്ടു പോകൂ,
ചില്ലിട്ട് സൂക്ഷിക്കാനെന്ന്
കൂട്ടുകാര്‍ ചിരിക്കുന്നു.
ഭയമില്ലേയെന്ന്
വഴിപോക്കര്‍ തിരക്കുന്നു.
യാത്രയില്‍, വഴിയോരങ്ങളില്‍,
നെല്പാടങ്ങളില്‍ പോലും
കാക്കിവേഷങ്ങള്‍ കണ്ട്, നിങ്ങള്‍
സ്വന്തം നിഴലിനെപ്പോലും
തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നു.

സൂര്യ നഗരത്തിലെ
ഇടുങ്ങിയ തെരുവുകളിലൂടെ.
ചായം തേക്കാത്ത
മുഖങ്ങളുമായി, വീടുകള്‍
മനുഷ്യരും.

തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളുള്ള
ഒരു കൊച്ചു പെണ്കുട്ടി
നിങ്ങള്ക്ക് സുഖമാണോയെന്ന്
ഉച്ചത്തിലിംഗ്ളീഷില്‍ ....

എങ്ങു നിന്നും
ആയിരം ജനല്ക്കണ്ണുകള്‍
നിങ്ങളെ മാടി വിളിക്കുന്നു,
വരൂ, ഉപ്പിട്ട ചായയും
ഷീര്മാലും കഴിച്ചിട്ടു
പോകാമെന്ന്...

ഉയരുന്ന ബാങ്ക് വിളി
നിറയുന്ന ചിറകടിയൊച്ചകള്‍
നിങ്ങള്‍ കണ്ണൊന്നേറ്റിയാല്‍
കാണാം, ജാമിയ മസ്ജിദിനപ്പുറം
കുന്നിന്‍ മുകളില്‍ അക്ബര്‍ കോട്ട.
രാത്രിയില്‍ തിളങ്ങുമത്.
വിളക്കാവാം,
ഉള്ളിലെ തടവുകാരുടെ
കണ്‍ തിളക്കവുമാവാം..

***************************************
സൂര്യനഗരം - ശ്രീനഗറിണ്റ്റെ പഴയ പേര്

ഷീര്മാല്‍ - കശ്മീരിലെ ഒരു പലഹാരം

ജാമിയ മസ്ജിദ് - 33,333 പേര്ക്ക് ഒരേ സമയം പ്രാര്ഥിക്കാനുള്ള സൌകര്യമുണ്ടിവിടെ

അക്ബര്‍ കോട്ട - കോട്ടയുടെ പാതി ഇന്ന് തടവറയായി ഉപയോഗിക്കുന്നു

Published in Tharjani, January 2010
http://www.chintha.com/node/61367

പേരില്ലാത്തതെന്തോ അത്‌

2009-12-21T01:21:00.003+06:00

ഇടവഴിയില്‍
നിറം മങ്ങിയൊരു തോലുറ.
ചവിട്ടാനോങ്ങി, ഞെട്ടി
കാല്‍ വലിക്കുമ്പോളറിയുന്നു
മങ്ങിയ തൊലിപ്പുറം
മറയ്ക്കുന്നതപാരമാം ശൂന്യത.
കാലം കയ്യൊപ്പിട്ട
ശേഷിപ്പിലിപ്പോഴും
കാലം ശേഷിച്ച
മുറിവുകള്‍ ബാക്കി.

മുറി കൂടുവാനെന്തു ചെയ്യണം,
ചിറയേത്‌ കെട്ടി തടുക്കണമിന്നീ
വാപിളര്‍ന്ന്‌
മുറിവാര്‍ക്കുന്നൊരീ ചെങ്കടല്‍?

ഇനിയുമേതിളവെയിലിനന്‍പ്‌?
ഉദിക്കാനസ്തമിക്കാനൊരു
സൂര്യനില്ലാത്ത കടലിന്‍റെ കനവ്.

വേഗമാര്‍ന്നൊരൊഴുക്കിന്‍റെ
ആവേഗത്തിലെപ്പോഴോ
അറിയാതുറഞ്ഞു പോയൊരു ജലകണം.
ഉരുകാതുറങ്ങാതെ
ഹിമം പോലുറഞ്ഞ ജലത്തിന്‍റെ
വന്യമാം രോദനം.
ഒഴുക്കിന്‍റെ ഹരമറിഞ്ഞു
പോയതേതു പാപഗ്രഹത്തില്‍?

ഉള്ളിലുള്ളതൊരു മഹാസമുദ്രം
എങ്കിലും വല്ലാത്ത ദാഹം;
വാക്കിലും നോക്കിലും
വരള്‍ച്ചയുടെ തീ പടര്‍ന്ന
ഒരു ജനതയുടെ ദാഹം.
ഇനിയുമേത്‌ ജലസ്പര്‍ശം കൊതിക്കാം?
കാഴ്ചയ്ക്കപ്പുറവും
നിരന്ന വര്‍ണ്ണക്കുടങ്ങളില്‍
ഒരിക്കലും നിറയാതിരമ്പുന്ന
തേതു മഴയുടെ ജലഘോഷങ്ങള്‍?

മുറി വാര്‍ന്ന ചെങ്കടല്‍
ഇലക്കുമ്പിളില്‍
പകര്‍ച്ചയാവുന്നതോ ശാന്തി?
അവസാന വരിക്കൊടുവില്‍
ഒടുവിലത്തെ കയ്യൊപ്പ്‌
ചുവക്കുന്നതോ ശാന്തി?

ഇനിയും കണ്ണടയ്ക്കുവതേത്‌
പുലരിയിലേക്ക്‌?
ഇനിയും കണ്‍ തുറക്കുവതേത്‌
മരണത്തിലേക്ക്‌?

പ്രവാചകന്‍ കുട്ടികളെ കുറിച്ച്‌ പറഞ്ഞത്‌ (ഒരു ഖലീല്‍ ജിബ്രാന്‍ പരിഭാഷ)

2009-12-17T15:56:00.000+06:00

കുഞ്ഞിനെ ഒക്കത്തേറ്റി നില്‍ക്കുന്ന ഒരു അമ്മ പ്രവാചകനോട്‌ പറഞ്ഞു:
"ഞങ്ങളോട്‌ കുഞ്ഞുങ്ങളെക്കുറിച്ച്‌ പറയുക".

പ്രവാചകന്‍ പറഞ്ഞു:
"നിങ്ങളുടെ കുട്ടികള്‍ നിങ്ങളുടേതല്ല,
ജീവിതത്തിന്‌,
സ്വന്തം നില്‍നില്‍പ്പിനോടുള്ള പ്രണയത്തില്‍ നിന്ന്‌
ജനിച്ച കുട്ടികളാണവര്‍.

നിങ്ങളിലൂടെയെങ്കിലും
അവര്‍ വരുന്നത്‌ നിങ്ങളില്‍ നിന്നല്ല.
നിങ്ങളോടൊപ്പമെങ്കിലും
അവര്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക്‌ സ്വന്തമേയല്ല.
അവര്‍ക്ക്‌ നിങ്ങളുടെ സ്നേഹം നല്‍കാം;
പക്ഷെ നിങ്ങളുടെ ചിന്തകള്‍ അരുത്‌,
എന്തെന്നാല്‍
അവര്‍ക്ക്‌ അവരുടേതായ ചിന്തകളുണ്ട്‌.

അവരുടെ ശരീരങ്ങള്‍ സൂക്ഷിക്കാന്‍
നിങ്ങള്‍ക്ക്‌ വീടുകളൊരുക്കാം.
പക്ഷെ അവരുടെ ആത്മാക്കളെ
നിങ്ങള്‍ക്ക്‌ കൂട്ടിലൊതുക്കാനാവില്ല,
എന്തെന്നാല്‍
നിങ്ങള്‍ക്ക്‌ സ്വപ്നത്തില്‍ പോലും അപ്രാപ്യമായ
ഭാവിയുടെ ഭവനങ്ങളിലാണ്‌
അവരുടെ ആത്മാക്കള്‍ വസിക്കുന്നത്‌.

അവരെപ്പോലെയാകാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക്‌ ശ്രമിക്കാം;
എന്നാലൊരിക്കലും
അവരെ നിങ്ങളെപ്പോലെയാക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കരുത്‌.
എന്തെന്നാല്‍
ജീവിതം ഒരിക്കലും പുറകിലേക്ക്‌ പറക്കുന്നില്ല.

നിങ്ങള്‍ വില്ലാണെങ്കില്‍
ലകഷ്യ സ്ഥാനത്തേക്ക്‌ കുതിക്കുന്ന
അമ്പുകളാണ്‌ കുട്ടികള്‍.
വില്ലിനു ഉറപ്പുണ്ടെങ്കിലേ
അമ്പുകള്‍ ലക്‌ഷ്യം കാണൂ.
അതിനായി
ഉള്ളില്‍ തട്ടിയ സന്തോഷത്തോടെ
നിന്നു കൊടുക്കുക.

ഖലീല്‍ ജിബ്രാന്‍റെ പ്രവാചകനില്‍ നിന്ന്‌ ഒരു ഭാഗം (സ്വതന്ത്ര പരിഭാഷ - ചിത്ര)
See the original text here http://leb.net/~mira/works/prophet/prophet4.html

നേര്‍ത്തു നേര്‍ത്ത്..

2009-12-14T02:10:00.001+06:00

ഓര്‍മ്മയില്‍
തറച്ചിറങ്ങിയ
ഒരു സൂചി.

മുറിവുകളില്ലാതെ
തെളിവുകളില്ലാതെ
ഒരു നൊമ്പരം.

പാടാത്ത ഗസലിന്നൊടുവില്‍,
മുറിയില്‍
തളം കെട്ടിയ വിഷാദം
നേര്‍ത്തു നേര്‍ത്ത്
ഇല്ലാതാവുന്നത് പോലെ
നീയും.

വിരുന്ന്

2009-12-07T01:22:00.000+06:00

മൂത്തകുന്നത്തേക്കുള്ള വഴിയില്‍
ഒരു പാലം കടന്നാലുടന്‍
ഒരു വീട്
പൂത്ത് നില്‍ക്കുന്നത് കാണാം.
ഒന്നല്ല രണ്ടല്ല
പല നിറങ്ങളില്‍,
ഒരു കുഞ്ഞു ചിത്രകാരിയുടെ
ചായക്കൂട്ട് പോലെ.
മേലെയുള്ള
അതിരുകളില്ലാത്ത കാന്‍വാസില്‍
ആര്‍ക്കും തൊട്ടെഴുതാം
നിറങ്ങളുടെ മഹാകാവ്യം.
വീട്ടുകാര്‍ അറിയുന്നുണ്ടാവുമോ
ദിവസവും
എത്ര ജോടി കണ്ണുകള്‍ക്കാണ്‌
അവര്‍ വിരുന്നേകുന്നതെന്ന് ?

ഒരു ചിരി

2009-11-28T12:59:00.005+06:00

ഒരുവള്‍

അമേരിക്കയില്‍ നിന്ന്‌

ഉണര്‍ന്നെണീറ്റ പാടെ

മറ്റൊരുവള്‍

ചെന്നൈയില്‍ നിന്ന്‌

പണികളെല്ലാമൊതുക്കിയിട്ട്‌

പിന്നെയുമൊരുവന

ടുത്തെന്നുമകലത്തെന്നും

അഴിഞ്ഞൊഴിഞ്ഞ്‌

നിഴലുകള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്ന്‌..

അദൃശ്യമായൊരു കണ്ണി,

അവള്‍.

ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട്‌

ദൂരത്തെ വെന്നവള്‍,

സമയത്തിന്നധിദേവത.

ഉള്ളിലേക്കുള്ള ദൂരം

അളന്നളന്നവള്‍

പിന്നിട്ട കാലങ്ങള്‍

തിരികെ നടക്കുന്നു;

വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കപ്പുറം

കിതച്ചോടിയെത്തുന്നു.

മുറ്റത്തെ മുല്ലയില്‍

അഴകോടെ

പൂവിട്ടു നില്‍പ്പുണ്ട്‌,

വിളറിയ ഒരു ചിരി..

ശരാശരി ഇന്ത്യന്‍ പൌരനു ഒരു നിവേദനം

2009-11-26T11:48:00.000+06:00

തൊട്ടുകൂട്ടാനുണ്ടു്, ഭയം

വിശപ്പൊട്ടില്ലെങ്കിലും..

അരുതു്, പോകരുതെങ്ങും
ഭൂമി പിളര്‍ന്നുപോയേക്കാം ഓര്‍മ്മകള്‍.

അരുതു്, മിണ്ടരുതു്
വാതില്‍പ്പുറത്തുണ്ടു് നിഴല്‍ പോരാളികള്‍
ഒരു ചെറുവിരലനക്കം മതി
ഒഴുകാം പുഴയായി രക്തം,
ഉണങ്ങാം പുകയില്‍ മാംസം.

അരുതു്, ചോദ്യമരുതു്,
ആരെന്നു്
എന്തിനെന്നു്
ഒരുത്തരം പോരാതെ വരും
പിന്നെപ്പിന്നെ
ചോദ്യങ്ങളൊടുങ്ങാതുറയും..

അരുതു്,കാണരുതു്
ഒരു വിരലങ്ങോട്ടു് ചൂണ്ടുമ്പോള്‍
മറ്റു നാലും തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നതു്
കൊഞ്ഞനം കുത്തുന്നതു്
കറുക്കെ ചിരിക്കുന്നതു്
കണ്ണടച്ചേക്കുക
ഉറക്കം നടിച്ചേക്കുക
എന്നത്തേയും പോലെ...

(തര്‍ജനിയില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത് http://chintha.com/node/31172)

..26/11 ന്റെ ഓര്‍മ്മക്ക്‌..

നടുക്കം ഇന്നും ബാക്കി..കേരളത്തില്‍ ജനിച്ച്‌ വളര്‍ന്ന ഒരാളുടെ നടുക്കം..കൊടുങ്കാറ്റിനെ എന്നും ദൂരെ നിന്നും മാത്രം നോക്കിക്കണ്ടവരുടെ നടുക്കം..കലാപങ്ങളും യുദ്ധങ്ങളും എല്ലാം അവരുടേത്‌ അവരുടേത്‌ എന്ന അഹന്തയുടെ നടുക്കം..ഒന്നും ഏറെ അകലെയല്ല എന്ന തിരിച്ചറിവിന്റെ നടുക്കം..

ഓര്‍മ്മിക്കുന്നു..അന്നാളുകളില്‍ പൊലിഞ്ഞ ജീവിതങ്ങളെ...ഇന്നും മരിച്ച്‌ ജീവിക്കുന്നവരെ..കണ്ണീര്‍ വറ്റാതുരുകുന്നവരെ..

കൂടെ ഓര്‍മ്മിക്കുന്നു നമ്മള്‍ അഴുകാതെ സൂക്ഷിക്കുന്ന ഒന്‍പത്‌ ശവങ്ങളെ..രാജ്യദ്രോഹി എന്ന്‌ മുദ്ര കുത്തപ്പെട്ടേക്കാമെങ്കിലും ശൌര്യം ശവങ്ങളൊടെന്തിന്‌ എന്ന ചോദ്യം മാത്രം ബാക്കി..

ടിനിമോള്‍ക്ക്‌

2009-11-22T11:13:00.001+06:00

ഇന്നും

മൈലാഞ്ചിക്ക്‌

നിണ്റ്റെ മണമാണ്‌..

അന്ന്‌

കുട്ടിക്കുശുമ്പായിരുന്നു

നീ അണിഞ്ഞിരുന്ന

മാലാഖക്കുപ്പായത്തോട്‌

തൂവെള്ളക്കയ്യുറകളോട്‌

ആരൊക്കെയോ

നിനക്കായ്‌ കൊണ്ട്‌ വന്ന

ചുവന്ന്‌ തുടുത്ത റോസപ്പൂക്കളോട്‌..

ഒരു വെളുത്ത വണ്ടിയില്‍ കയറി

നീ എങ്ങോ പോകും വരെ..

രണ്ടു നാള്‍ കഴിഞ്ഞമ്മ

നിനക്കായിലയില്‍

പൊതിഞ്ഞു വച്ച മൈലാഞ്ചി

ദൂരേക്കെറിഞ്ഞു കളയും വരെ..

കയ്യുറക്കുള്ളിലെ

തുന്നിച്ചേര്‍ത്ത വിരലുകളില്‍

ആരും കാണാതിട്ടു തരട്ടെ

ഞാനീ മൈലാഞ്ചിക്കൂട്ട്‌?

നിരത്തില്‍ നീ

വാര്‍ത്ത രക്തത്തോളം

നിറമുണ്ടാവില്ലതിനെങ്കിലും..

പച്ച ചുവപ്പാകുന്ന

അതേ നിസ്സാരതയോടെ

കാലം

നിന്നെ തിരികെ തന്നിരുന്നെങ്കില്‍..

എത്ര നാളായി

2009-11-17T19:55:00.002+06:00

എത്ര നാളായി

വെറുതേയൊന്നു

തിരിഞ്ഞു നിന്നിട്ട്‌

വന്ന വഴിയേതെന്ന്‌

തിരഞ്ഞു നടന്നിട്ട്‌..

എത്ര നാളായി

മണ്ണില്‍ നിന്നൊരു

മഞ്ചാടിക്കുരു

ഉള്ളംകയ്യില്‍

ഒളിച്ചു വച്ചിട്ട്‌..

എത്ര നാളായി

അന്നത്തേപ്പോല്‍

വീണ്ടുമമ്മയു

ടെയുള്ളിലൊന്നു

ചുരുണ്ട്‌ കിടന്നിട്ട്‌..

ഉള്ളം ചൊല്ലിയത്

2009-11-12T00:12:00.002+06:00

1
ഒരിക്കല്‍...

ചുറ്റും കടലല്ല
കായലല്ല
കുറേ മനുഷ്യര്‍..
അത്രമേലിഷ്ടമാണേകാന്തത
അതിനാല്‍ തുടിക്കുന്നു,
കൊതിക്കുന്നു
ഒരു ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിന്‍
കടലിരമ്പം..

2
മറ്റൊരിക്കല്‍....

ഇരുളിന്‍
പൊരുളറിഞ്ഞവനോട്
കുപ്പിവളയുടെ
ചുവപ്പിനെ കുറിച്ച്
പറയുമ്പോള്‍
നിറയുന്നു,ണ്ടകക്കണ്ണില്‍
കറുത്ത നോവിനാല്‍
വെളുത്ത നേരുകള്‍.

That, which is reborn

2009-10-27T16:23:00.002+06:00

A plight, equivalent
or deep as
searching
for seabirds on the desert sands.

A blind nymph
looking for red flowers
to adorn
her top knot.

Promising worlds, around
unknown scripts.

The enigma of
a half- frozen smile
still remains.

Even whence, ripples
consume water, the resplendent moon
desires to see
its reflection, in a singular form.

Journeys begin, where
roads end, mumbles
chords of a folksong.

Translated by Divya Rajan

A fictitious tale

2009-10-27T16:19:00.003+06:00

The play was enacted
long since. Garbs
have come off.
Audience has dispersed. Yet,
here I'm, still on the stage,
searching
for something, that
hasn't been lost.

Here,
I 'm the character and the seer.
More.
I'm the fictitious tale
that was lost, when
the two morphed, emerged
as one.

Translated by Divya Rajan

2009-10-17T22:21:00.002+06:00

വരികളില്‍

നിറഞ്ഞ പ്രണയമോ

വരികള്‍ക്കിടയില്‍

വിരിഞ്ഞ കാമമോ

മുന്നില്‍ മുന്നിലെന്നു

ചൊല്ലിത്തുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും

കടലൊഴിഞ്ഞു

കര നിറഞ്ഞു

മുള്‍ക്കാടുറഞ്ഞു..

മണല്‍കാറ്റില്‍

മൂടി മൂടി

അര്‍ദ്ധനഗ്നമായ ഒരു പ്രതിമ..

2009-09-29T19:33:00.001+06:00

അടങ്ങാത്ത കുതിപ്പിനെ

നാലു ചുവരുകള്‍ക്കുള്ളി

ലേക്കൊതുക്കവേ

പാളികളില്ലാത്ത

ഈ ജനല്‍

ഒരു മധ്യവര്‍ത്തിയാവുന്നു,

എനിക്കും നിനക്കുമിടക്ക്‌..

അദൃശ്യമായ

ഒരു തിരശീല മാത്രം

ഇടക്കിടെ

കാറ്റത്തിളകുന്നു.

ഒടുങ്ങാത്ത രഹസ്യങ്ങളുമായി

ഒരു ആകാശം മുഴുവന്‍

അവിടെ കമിഴ്ന്നു കിടക്കുന്നു

താഴെ ഭൂമിയും..

2009-09-26T00:45:00.000+06:00

നനവറിയാതെ

മഴ നനയുന്ന പോലെ

ഇളവെയിലില്ലാതെ

ഒരുച്ച കനക്കുന്ന പോലെ

ഒരു പൂ വിടരാതെ

വസന്തം വന്നു പോവുന്ന പോലെ

ശബ്ദം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു ഗസല്‍ പോലെ..

ഇന്നിവിടെയിങ്ങനെ..

2009-09-17T19:25:00.003+06:00

ഒന്നും ഒന്നും ചേര്‍ന്ന്

ഇമ്മിണി വലിയ ഒന്നായി

നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു

നീ, മുന്‍പൊക്കെ.

ഇന്ന്, വീണുടഞ്ഞ

കണ്ണാടി പോലെ

നീ മനസ്സിലെവിടെയും

ചിതറിക്കിടക്കുന്നു.

നിന്നെക്കടന്നു പോകുമ്പോഴെല്ലാം

എ¨Ê ചിന്തകള്‍ക്ക്‌

മുറിവേല്‍ക്കുന്നു.

ചരിത്രം

2009-09-09T03:11:00.001+06:00

akyjijrk aJsf
akyjik srÕk'k dlhA
fjgu\]k aJsf
fjg srÕk' dmHSelsh
aÏjH igØf\
dmshmkÙk
arc³jH igØf\
dlhikA
TrjujÓjfkSelshlgk
fjgsu'\ dmH
TrjujÓjfkSelshlg
c¹ausa'ldlCikA
QmkijhsÙujfX
sdlqjukSÝlqkA
eoijSrlmlgkA SvlpjØjÓ
LïUl.jhl,A
igjd ulYf]lgl
dlq\vu\]lukÞjijsm
r'ÍlmjdX
ays'lqjulÙ dlq\vukA Sd}k
afj iglÙ C>»ikA
TfX sdlqjÎ cIeºikalu\
BlrkakÞJ dkm]ÓjR dJqjH
amÍkSÝlX dgkfkduJ
i]k sel}ju
rjyakÒ vjÌjdX
dmH SelhkayjujÓ
dmhjsRyuJ
fJglr,¶saæjhkA;;;

മിച്ചം വന്നത്‌

2009-03-26T22:30:00.006+06:00

ഇന്നൊഴുക്കിയ
വിയര്‍പ്പ്‌ വീതിച്ചതില്‍
മിച്ചം വന്നതീ, കുതറി
യോടുന്ന വിശപ്പ്‌.

നാലേട്ടന്‍മാരുമവരുടെ
പെണ്ണുങ്ങളും
നാലു മൂലകള്‍
പായ്‌വിരിച്ചെടുത്തപ്പോള്‍
കാല്‍ നീട്ടാനെനിക്കു
മമ്മയ്ക്കും മിച്ചമായതീ
മഴത്തൂളലേറ്റു
തണുത്ത ചെമ്മണ്‍തറ..

കാട്‌ മുഴുവന്‍
നാട്ടാരെടുത്തപ്പോള്‍
പുഴയായ പുഴയെല്ലാം
ഒഴുകി മറഞ്ഞപ്പോള്‍
നെല്‍പ്പച്ചകളൊക്കെയും
ചുമപ്പില്‍ കുതിര്‍ന്നപ്പോള്‍
താളും തകരയും
കണി കാണാതായപ്പോള്‍
മിച്ചം വന്നത്‌
ട്രൈബലെന്നൊരു വിളിപ്പേര്‍

ആരോടെന്നില്ലാതെ

2009-03-04T19:31:00.005+06:00

പാമ്പിഴഞ്ഞു വന്ന്
മാളമന്വേഷിച്ചു
ചവിട്ടി നില്‍ക്കാന്‍ പോലും
ഭൂമിയില്ലായിരുന്നു.
കിളി പറന്നു വന്ന്
കൂടന്വേഷിച്ചു
ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാന്‍
ഒരു മരമില്ലായിരുന്നു.
അവസാനശ്വാസം വലിക്കുമ്പോള്‍
മീനൊരിറ്റു വെള്ളം ചോദിച്ചു
ഉമിനീരു വറ്റിപ്പോയി.
വീട്‌ നഷ്ടമായവര്‍,
തെരുവിലേക്കിറങ്ങിയവര്‍..
നിന്റെയുള്ളില്‍
ഞാനില്ലാതാവുന്ന നിമിഷം
എനിക്കും
എന്റെ വീട്‌ നഷ്ടമാവും
അവര്‍ ക്കൊപ്പം
ഞാനും തെരുവിലേക്കിറങ്ങും
ഭൂമിക്ക്‌ അവകാശികളില്ലാതാവും..

പൂമ്പാറ്റകളും കുട്ടികളും പറയാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നത്‌..

2009-02-28T01:58:00.004+06:00

ഉദ്യാന വാതില്‍
തുറക്കൂ നീ, പാലകാ
ഉള്ളില്‍ പടരുന്നിതായെന്റെ
ജീവന്റെ ഗന്ധം
പൂത്തുലഞ്ഞിതാ നില്‍ക്കുന്നു
എന്‍ സ്നേഹത്തിന്‍ പൂങ്കാവുകള്‍
പോകട്ടെ ഞാന്‍, നുകരട്ടെയീ
പ്രപഞ്ചമെനിക്കായൊരുക്കിയ
മധുകണങ്ങള്‍; ജീവനത്തിന്‍
സ്വര്‍ണ്ണമണിമുത്തുകള്‍.
പോകട്ടെ ഞാന്‍, ഒന്നില്‍
നിന്നൊന്നിലേക്ക്‌, പരാഗ
രേണുക്കളാല്‍ ചാര്‍ത്തട്ടെ
ഓരോ പൂവിലും ജീവന്റെ കയ്യൊപ്പ്‌,
സഫലമാകട്ടെയീ യാത്ര.
പോകട്ടെ ഞാന്‍, കണ്ണാല്‍
കാണട്ടെയെന്‍ ജീവന്റെ മഴവില്ല്‌
ഏഴു വര്‍ണ്ണങ്ങളും ചാലിച്ചെഴുതട്ടെ
യൊരു പുതുലോകസ്വപ്നം
നിറം കെട്ടൊരെന്‍ രാവുകള്‍ക്കു
തുണയാകട്ടെയൊരു പകലിന്‍
വര്‍ണ്ണഘോഷങ്ങള്‍.
പോകട്ടെ ഞാന്‍, സമയം
ചൊടിക്കുന്നു വീണ്ടും.
ഉദ്യാനവാതില്‍
തുറക്കൂ നീ, പാലകാ
പോകട്ടെ ഞാന്‍
പോകാതെ വയ്യെനിക്കെ
ന്നെയെന്നാത്മാവു വിളിക്കുന്നു..

ഇനിയും കാത്തിരിക്കുന്നവര്‍ക്കായ്‌

2009-02-27T01:36:00.000+06:00

അരിയും മുളകും

വാങ്ങാന്‍
കടലില്‍ പോയവന്‍
ഇരുപത്‌ കൊല്ലം കഴിഞ്ഞും
മടങ്ങി വന്നില്ല.

കാത്തിരിക്കുന്നവളുടെ
പുകയലിഞ്ഞ കണ്ണുകളില്‍
കാണാം
ഒരു കടല്‍.
വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കക്കരെ നിന്ന്
തീരത്തേക്ക്‌
തുഴഞ്ഞടുക്കുന്ന
ഒരു കുഞ്ഞു വള്ളം.
വാപ്പയോടൊത്തുണ്ണാന്‍
കാത്ത്‌,മയങ്ങിപ്പോയ
കുഞ്ഞുകിടാങ്ങളുടെ സ്വപ്നം.

വീട്ടുമുറ്റത്തെ
കിണര്‍വെള്ളത്തിലുപ്പ്‌ ചേര്‍ത്തത്‌
അവളുടെ കണ്ണീരോ കടലോ..

ഒറ്റപ്പെട്ടു പോയ ഒരു ഓര്‍മ്മക്ക്‌

2009-02-20T13:23:00.005+06:00

ഏഴു നിറങ്ങള്‍ക്കുമപ്പുറം
എട്ടാമതായ്‌ നീ
പേരില്ലാതെ ചിരിച്ചു
കാഴ്ചയുടെ
ചുമരുകളിലേക്കിരുള്‍
കറുത്ത ചായം പൂശുമ്പോഴും
തിമിരം പൂത്ത കണ്ണുകള്‍ക്കുള്ളിലെ
നീലജാലികളിലൊരു
കടലോളം കണ്ണീര്‍ പകര്‍ച്ചയാവുമ്പോഴും
നീ വാനോളം നിറഞ്ഞു
മഴയറിവാല്‍ തുടുത്തു
പേരിന്റെ ഭരമേല്‍ക്കാതൊഴിഞ്ഞു നിന്നു
അവിടെ,
നിറങ്ങളുടെ ഘോഷത്താല്‍
അന്ധരാക്കപ്പെട്ട ഒരു കൂട്ടര്‍
ഇവിടെ,
ഓര്‍മ്മയുടെ ആരംഭം മുതല്‍
നിറമെന്ന നേരു തേടി
യാത്രയായവര്‍, വെളിച്ച
ത്തുരുത്തുകള്‍ ജന്മനാ
കൈമോശം വന്നവര്‍, ഇരുളിലും
സ്വപ്നങ്ങള്‍ നെയ്യുന്നവര്‍
കണ്ണുകെട്ടിയ വെളിച്ചമാണിരുളെന്നുള്‍ ബോധ്യമുള്ളവര്‍
പുറമെ ദരിദ്രര്‍..

അട്ടപ്പാടിയില്‍ ഒരു ദിവസം

2009-02-16T19:50:00.002+06:00

നഗരത്തിന്റെ ചൂടില്‍
ശീരുവാണിക്കു
കൂടുതല്‍ തണുപ്പ്‌.
ഇവിടത്തെ
വഴിവിട്ട തിരക്കുകളേക്കാള്‍
എനിക്കു പ്രിയം,
മേട്ടുവഴിയിലെ കാത്തിരിപ്പാണ്‌.
പതിവു കാഴ്ചകള്‍
തരുന്ന
ശൂന്യതക്കു മിഴിവേകാന്‍
മുഡുഗപ്പെണ്ണിന്റെ
അരിപ്പൂക്കളെ വെല്ലുന്ന ചന്തം
ഓര്‍മ്മയില്‍..

2009-02-16T19:38:00.000+06:00

..പകല്‍ വരുവോളം മാത്രം ഈ കുറിപ്പുകള്‍..

രാമൊഴി

ഇല പൊഴിയും കാലത്തെ ഒപ്പീസ്

ചിതറല്‍

നിശബ്ദം

13/7

മധുശാല

ഈ മണ്കൂരയില്‍

ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുന്നവര്‍

ഒന്പതാം വളവ്

മൂന്നു കുട്ടികള്‍ ആകാശം കാണുന്നു

ബ്ലാക്ക് & വൈറ്റ്

കണ്‍പച്ചയെ കുറിച്ചുള്ള കവിതകള്‍

the silence in rajmachi

പുരുഷറിപബ്ലിക്കിന്

ഒച്ച

ഒഴുക്ക്

കോട്ടയ്ക്ക് മുകളില്‍

കിണര്‍

പിടച്ചില്‍

മുഖം

തടവറ

മീരാഭജന്‍

മൊഴി

കവി അയ്യപ്പന്റെ ഓര്‍മ്മയ്ക്ക്

വീട്

ഇരകളൊന്നിച്ചാല്‍

കശ്മീരിലെ കല്ലുകള്‍

വരികള്‍ക്കിടയില്‍

മറവിദൈവം

മൂന്നാം ചുവട്

ഏകാന്തം

പുറത്താക്കല്‍

കടവ് തേടി

കണ്ണുകള്‍ കൊണ്ട് മാത്രം സംസാരിക്കുന്ന ഒരാള്‍

ഇനി യാത്ര..ചുമരില്ലാത്ത മുറികളിലേക്ക്..

ചരമവാര്‍ഷികം

അകലം

കൂടല്‍

ഏഴു ഭൂഖണ്ഡങ്ങള്‍ അടുക്കിവച്ച് seven tiles കളിക്കുന്നു

കൂപമണ്ഡൂകം / കിണറ്റിലെ തവള എന്നും പറയും

അപരിചിതം

മഴ നനഞ്ഞ്..

കേള്‍കുന്നുണ്ടോ?

മഴ നനയാന്‍ വന്ന ശലഭങ്ങള്‍/മുസഫര്‍ അഹമ്മദ്/സൈകതം

ഇടവഴിച്ചിന്ത്‌

വിവര്‍ത്തനത്തില്‍ നഷ്ടമായത്

മോഹരസം

ആരുദ്ര

മിന്നാമിന്നികള്‍

ഈ വേനലിന്നുച്ചയില്‍

ഈഗോ

കാഴ്ച

കുറേ കുട്ടികള്‍

ഉപ്പൂറ്റുന്നവര്‍

കുഴിയാന കണ്ട കടല്‍

ലേബല്‍ - സൂര്യനഗരം, ഭയം, ഉപ്പിട്ട ചായ, കോട്ട

പേരില്ലാത്തതെന്തോ അത്‌

പ്രവാചകന്‍ കുട്ടികളെ കുറിച്ച്‌ പറഞ്ഞത്‌ (ഒരു ഖലീല്‍ ജിബ്രാന്‍ പരിഭാഷ)

നേര്‍ത്തു നേര്‍ത്ത്..

വിരുന്ന്

ഒരു ചിരി

ശരാശരി ഇന്ത്യന്‍ പൌരനു ഒരു നിവേദനം

ടിനിമോള്‍ക്ക്‌

എത്ര നാളായി

ഉള്ളം ചൊല്ലിയത്

1ഒരിക്കല്‍...

2മറ്റൊരിക്കല്‍....

That, which is reborn

A fictitious tale

ചരിത്രം

മിച്ചം വന്നത്‌

ആരോടെന്നില്ലാതെ

പൂമ്പാറ്റകളും കുട്ടികളും പറയാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നത്‌..

ഇനിയും കാത്തിരിക്കുന്നവര്‍ക്കായ്‌

ഒറ്റപ്പെട്ടു പോയ ഒരു ഓര്‍മ്മക്ക്‌

അട്ടപ്പാടിയില്‍ ഒരു ദിവസം

1
ഒരിക്കല്‍...

2
മറ്റൊരിക്കല്‍....